RECENSIE: Kiss The Anus Of A Black Cat - Weltuntergangsstimmung

Cover Kiss The Anus Of A Black Cat - Weltuntergangsstimmung
recensie cijfer 2012-04-17 Niet dat hij z’n (al dan niet met drone-invloeden doorspekte) folk-geluid compleet bij de vuilnis heeft gezet, maar voor de vijfde release van Kiss The Anus Of A Black Cat haalde Stef Heeren de mosterd toch vooral bij het new wave-geluid uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. Weltuntergangsstimmung klinkt dientengevolge dan ook net alsof David Eugene Edwards (16 Horsepower, Woven Hand) Pornography (1982) van The Cure in een nieuw jasje heeft gestoken. Pakt dat even goed uit.

Naast de Edwards-achtige vocalen van Heeren steunt het album vooral op synthesizers, drumcomputers en zalig galmende en jengelende gitaarpartijen. De boel is het ene moment heerlijk slepend en dan weer wat energieker en kent zelfs momenten waarop zowaar een dansje gewaagd kan worden; zij het met het hoofd gebogen, want -zoals de titel wellicht al deed vermoeden- thematisch is het wederom niet bepaald een opgewekte bedoening. Kwalitatief gezien stemt het echter wel weer erg vrolijk allemaal. Een keuze maken voor een favoriet is dan ook lastig, maar de uiterst bezwerende track ‘Ruins’ vormt in ieder geval wel een van de hoogtepunten van deze soundtrack bij het (persoonlijke dan wel universele) einde der tijden. Daarbij komt dat ‘Ruins’ ook meteen met stip op nummer drie in de lijst van songs met de meest memorabele sirene-imitaties binnenkomt (net achter ‘Gangsta’ van tUnE-yArDs en ‘Riot’ van Basement 5).

Vanwege het gebrek aan een uitglijder en het gegeven dat binnen de nauwe samenhang er toch redelijk wat afwisseling aanwezig is, zijn kritieken op het album enkel min of meer triviale kanttekeningen van het kaliber: Jammer dat de plaat zo kort (acht nummers in net geen zevenendertig minuten) duurt en het is te hopen dat Heeren het folk- en drone-gebeuren in de toekomst niet volledig en definitief de rug toekeert, want wat is het toch nog altijd genieten geblazen op die vier voorgaande albums. Dat genieten gaat, zo moge inmiddels duidelijk zijn, echter ook gewoon op voor Weltuntergangsstimmung. Vanaf de eerste tonen van de betoverende opener ‘My Word As Gospel’ tot en met de aardedonkere afsluiter, titeltrack ‘Weltuntergangsstimmung’, brengen Heeren en co. een overtuigende pot dark wave die, god zij dank, nergens in een flauwe nostalgie-trip vervalt.

Weltuntergangsstimmung is aan de basis vrij recht-toe-recht-aan en komt bij de eerste draaibeurt dan ook meteen luid en duidelijk binnen. De kracht en langetermijnwaarde zit ‘em echter in allerlei subtiliteiten die bij intensief en vaker luisteren meer en meer naar de oppervlakte komen. Het betreft hier overigens niet alleen instrumentaal maar ook vocaal raffinement in de vorm van An Pierlé’s prachtige backing vocals. “Bedankt om te luisteren”, schreef een van de bandleden een jaar of vier geleden in een album dat ondergetekende na een concert van Kiss The Anus Of A Black Cat aanschafte. Tja, met dergelijke intense en oprecht gebrachte muziek is dat, ook deze keer, simpelweg de enige optie. Gaat dat horen! Gaat dat zien!
Recensent:Cyrille Bloemers Artiest:Kiss The Anus Of A Black Cat Label:Konkurrent
Cover The Decemberists - We All Raise Our Voices to the Air

The Decemberists - We All Raise Our Voices to the AirBegin 2011 verschijnt het uitstekende album The King Is Dead en daarna gaat...

Cover Young Magic - Melt

Young Magic - Melt Young Magic is een gelegenheidstrio onder leiding van de Australiër Isaac...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT