(Album - )

‘Play this album very loud’, lezen we op de binnenhoes van Raw, het nieuwe album van het Belgische Gentlemen Of Verona. Kijk, zo horen we het graag. Geen pretenties, gewoon lekker herrie maken. Zoals bijvoorbeeld ook Triggerfinger zou moeten doen, in plaats van er af en toe een slimme cover doorheen gooien. Dat gezegde met die schoenmaker, weet je wel? Gelukkig doet Gentlemen Of Verona al sinds 2007 precies waar ze goed in zijn: vuige garagerock maken, hard en zonder er doekjes om te winden. Een plaat maken met nummers van gemiddeld een minuut of drie. Die in de meeste gevallen titels hebben van maar één lettergreep.

Raw is het derde studioalbum en is een gitaargedreven garagerockplaat met stuwende drums en zangeres Debby Termonia, die elf nummers lang door een iets te schel afgestelde microfoon loopt te blèren. Lekker hoor, voor als je op een zondagmorgen brak opstaat. Om elke song individueel te gaan bespreken gaat voor dit album te ver, gewoon omdat de meeste heel erg op elkaar lijken. Begrijp me goed: dat pakt in dit geval alleen maar heel erg positief uit. ‘Oh!’, ‘Beg’ en ‘Control’ schudden de boel als drie-eenheid op het begin van de plaat lekker open. Gewoon de versterker op negen, distortion-pedaal intrappen en gaan. ‘Daylight’ kakt een beetje in, om daarna met ‘When You Hit’ keihard door te pakken. En eigenlijk voor de rest van de plaat niet meer op te houden. Het nummer is gebouwd op een distortion-riff die terstond aan PJ Harvey’s ‘This Is Love’ doet denken. Nu we het daar over hebben: De geest van Polly Jean waart eigenlijk door dit gehele album heen. Termonia zou qua stemgeluid haar tweelingzusje kunnen zijn. Luister maar eens naar het sterke ‘Devl’.

Op PJ Harvey was ik verliefd vanaf het eerste moment dat ik ‘Is This Desire’ hoorde. Bij Gentlemen Of Verona is het geen liefde op het eerste gezicht. Wel op het tweede. Ik ben benieuwd naar hun live optredens deze zomer!

16/07/2012 - Jasper van Harskamp