The Dandy Warhols - 09/06 - Paradiso

The Dandy Warhols - Paradiso

De band uit Portland, Oregon heeft net het nieuwe album PINUPS! uitgebracht, volledig bestaande uit covers van de Beatles tot The Cure. Daar horen we deze avond in Paradiso alleen helemaal niets van, en het doet er ook helemaal niet toe.

Na een half jaar niet op een podium gestaan te hebben besloten ze bij volstrekte willekeur een avond in Amsterdam te komen spelen. In het voorprogramma verschijnt het Nederlandse Moss ook voor het eerst op de planken na een pauze.

Moss
En hoe goed is het om Moss weer live te zien - hoewel ze het eigenlijk verdienen om zelf Paradiso te headlinen. Zoals het een goed voorprogramma betaamt, zien we het toegestroomde publiek nieuwsgierig luisteren. Eentje die Moss niet op elk festival in 2011 heeft zien spelen, en zelf kan ontdekken hoe kneitergoed ze live zijn. Waar ze zo goed in zijn? Dat hoor je uitstekend in de tweede helft van 'My Decision' - nummers die ze eindeloos kunnen doorspelen en geen seconde vervelen.

The Dandy Warhols
In het 32-jarige bestaan van de band is sinds 1998 geen enkel lid ooit nog gewisseld. Het maakt ze vandaag de dag een van de meest solide bands, en bijzonder goed op elkaar ingespeeld.

Wellicht helpt de duidelijke rolverdeling; toetsenist Zia brengt een woeste energie en is dirigent van het geheel, extreem chille zanger Courtney lijmt de boel aan elkaar met z’n zwoele zang, solide drummer Brent zit tussen die twee in en gaat mee op de beats, en experimentele psychedelica gitarist Peter vermaakt zichzelf prima op z’n eilandje.

De laatste keer in dezelfde zaal zat recreatieve gebruiker Courtney er wat minder goed bij, en ging er technisch vanalles mis. Vanavond is hij verrassend kletsgraag en goed bij stem, wat 'Ride' en 'The Last High' meteen goeie binnenkomers maakt. Hij probeert zelfs een sprong op de plek te maken, waar hij vervolgens een paar minuten van moet bijkomen.

Steeds verder in de set is duidelijk dat het collectief er deze ronde in Paradiso goed bij zit. Ze staan op nog geen meter afstand opgesteld tegenover een wand van versterkers, wat de distortion flink aanzet. 'STYGGO' en 'Shakin’ klinken solide, strak. Sfeermaker Zia zet bovendien met haar moves en gebaren meteen al de zaal in beweging.

The Dandys spelen routineus en doorgewinterd door hits 'We Used To Be Friends' en 'Get Off'. Het is een van die bands waar het geen donder interesseert dat ze stoicijns op hun plek staan. Courtney vraagt zit ondertussen af of het handig is dat hij zijn gitaar stemt, en of iemand weet hoe je op Terschelling moet komen zonder vijf bussen te nemen, want daar heeft hij familie wonen, ofzo.

Paradiso is gevuld met 40-plussers die ongetwijfeld tevreden kunnen zijn met al het 20-jaar oude werk dat passeert van Welcome To The Monkey House (2003) en Thirteen Tales From Urban Bohemia (2000). Extra leuk om begin twintigers op de eerste rij los te zien gaan, die de nummers wellicht voor het eerst live horen.

'Bohemian Like You' wordt toch gespeeld, ook al hoeven ze aan niemand in deze zaal nog iets te bewijzen. Zia’s gezicht spreekt boekdelen dat ze deze inmiddels wel een beetje zat is, en ontdooit meteen wanneer Peter klassieker 'Godless' inzet. Hét anthem van de echte Dandy-fans: meeschreeuwen met de intro, meedeinen op die eindeloze galmen.

Verrasser en hoogtepunt in de set komt uit onverwachte hoek tijdens 'Holding Me Up', waar het publiek volledig mee gaat in psychedelische ambiance. The Dandy Warhols zijn absolute experts in langspelers, en experimenteren daar elke set opnieuw mee.

De chemie van deze vier is aanstekelijk, en het moeiteloze jarenlange samenspel is (wat ironisch), verslavend om naar te kijken en luisteren. Ik hoop dat ze nooit stoppen met optreden.