(Album - AFM)

Lake Of Tears verschijnt voor het eerst ten tonele in 1994 met hun debuut Greater Art. De Zweden die donkere metal hoog in het vaandel dragen, maken een heel goede start maar hebben duidelijk meer te bieden. Amper een jaar later brengt men Headstones uit en meteen wordt Lake Of Tears op de kaart geplaatst. In 1997 komt dan uiteindelijk de definitieve internationale doorbraak met het album A Crimson Cosmos. Succes alom en dit met een redelijk uniek en donker geluid. Jammer genoeg kon het daarop volgende schijfje Forever Autumn uit 1999 niet ruiken aan het tastbare succes van de voorhanger en de split lijkt onvermijdelijk. Gitarist en zanger Daniel Brennare voldoet nog aan de contractuele verplichtingen van het vorig label en neemt eigenhandig The Neonai op, het definitieve einde. Het heilig vuur is blijkbaar niet gedoofd en met Black Brick Road komt er zowaar een comeback album. Moons And Mushrooms volgt en anno 2011 verschijnt dus Illwill.

Wat meteen opvalt is dat het geheel een stuk zwaarder en heavier klinkt dan de voorhanger. ‘U.N.S.A.N.E’ neigt zelfs opvallend veel naar het hedendaagse W.A.S.P, maar de kwaliteit is er niet minder om. Krachtige metal op het randje, met donkere toetsen, zoals ‘Midnight Madness’ en ‘The Hating’ worden weliswaar wat routineus afgewisseld met zwaarmoedige songs als het titelnummer en ‘Behind The Green Door’. Het psychedelische aspect vergeet men niet en een nummer als ‘House Of The Setting Sun’ duwt je terug naar de jaren zeventig.

Illwill is een release waarop verscheidenheid troef is. Het is alleen jammer dat er vier jaar voor nodig was om deze vooruitgang te boeken. Harder en nog strakker dan voorheen, zonder hun eigen identiteit te verliezen. Bedoeld voor een breed publiek van metalheads, want de mengeling van gothic, psychedelisch, rock en metal herbergt het betere uit ieder genre.

28/03/2011 - Gunther Moens