(Album - V2 Records)

Zijn naamloze debuut in 2000 was er eentje om van te dromen. Prachtige, intense liedjes met rake teksten van een jonge singer-songwriter die een behoorlijk zwartgallige blik op het leven had. Het leverde Tom McRae terecht een nominatie op voor de Mercury Prize van dat jaar. Daarnaast leverde het hem een gestaag groeiende schare fans op die hem zeer trouw zou blijven. Opvolger Just Like Blood> was zo mogelijk nóg mooier. Iets minder direct, en meer aangekleed voor wat betreft instrumentatie en productie. De opnieuw ijzersterke liedjes kwamen hierdoor nóg beter uit de verf.

Albums nummer drie en vier, resp. King Of Cards en All Maps Welcome, waren best ok, maar toch net iets minder. Ze duurden allebei relatief (te) lang, en er waren minder liedjes die bleven hangen. Toch stonden er ook liedjes op die albums die wél mee konden met het niveau van de eerste twee.

Het was dus even de vraag wat album nummer vijf zou gaan brengen. Voor degenen die bang waren dat Tom McRae zijn beste liedjes al geschreven had is er goed nieuws. Alphabet Of Hurricanes overtreft de beide voorgangers en sluit mooi aan op de eerste twee albums. Het album klokt iets boven de 37 minuten en het lijkt erop dat dat voor een Tom McRae album de ideale speelduur is.

Alphabet Of Hurricanes opent sterk met ‘I Still Love You’, een ongekend opgewekt liedje voor Tom McRae. Na een korte instrumentale break ontvouwt het album zich vervolgens als de meest logische opvolger op Just Like Blood. Een fraai verzorgde productie dus, en ijzersterke liedjes die prachtig zijn ingekleurd. Qua teksten lijkt Tom McRae iets minder verbitterd te zijn dan voorheen. Kon je hem op zijn debuut nog betrappen op zinsnedes als “If songs could kill, this one’s for you”, hier zit hij duidelijk lekkerder in zijn vel. Het album sluit zelfs af met de zanglijn “It’s the best winter I remember”. Tom McRae zet zich met dit album opnieuw op de kaart als een van de betere singer-songwriters van dit moment.

03/02/2010 - Chris Dietzel