RECENSIE: Dub Thompson - 9 Songs

Dub
recensie cijfer 2014-06-27 Wanneer je je debuutalbum 9 Songs noemt en er vervolgens maar acht nummers op zet, moet het wel héél goed zijn om dat recht te kunnen zetten. De vraag is of duo Dub Thompson dit ook zo in gedachten had. Wat ze echter wel in gedachten hadden, was het uitbrengen van hun, slechts acht nummers tellende, debuutplaat. Helaas hebben we vrij weinig informatie over de band zelf en hierover kun je uit hun plaat, noch uit hun website, weinig opmaken. Twee dingen zijn in ieder geval duidelijk: het betreft de twee negentienjarige jongens Evan Laffer en Matt Pulos uit Agoura Hills, Amerika, en ze houden van een heleboel verschillende soorten muziek.

Dat is namelijk meteen terug te horen op hun plaat. Na één keer luisteren is al te horen dat ze eigenlijk een heel collectief aan genres door elkaar husselen. Zo is het eerste nummer, ‘Hayward!’, al een mengeling van verschillende soorten muziek: het begint met een soort Black Keys-achtige intro die al snel overloopt in een grote bak industrieel gitaargeluid, waarin na een minuut het tempo ook nog eens twee keer zo snel wordt.

Het lijkt al snel een zooitje ongeregeld, totdat ineens ‘No Time’ en ‘Epicondyles’ rustiger te lijken en meer structuur bevatten. Vervolgens komt ‘Dograces’, een track met een sterk ritme en een herkenbaar elektronisch stukje, waar fuzzy overheen wordt gezongen. Dit loopt helaas uit in een muzikale brei waar weinig uit op te maken is en kort daarna zelfs in een soort liftmuziekje. ‘Mono’ is het beste nummer van de plaat: eerst nodigt het je op een bijzondere manier uit om te dansen als een robot om daarna verder te gaan met een keihard refrein. Ook laatste nummer ‘Pterodactyls’ is een van de betere op het debuut: een uptempo, edgy punknummer om op los te gaan.

Misschien wilde Dub Thompson bewijzen dat je dingen niet in hokjes moet stoppen wat genre betreft, aangezien dat bij hen op geen enkele manier mogelijk is. Het is moeilijk om ze te definiëren en het is dan ook erg lastig om in het album te komen. “Baby you’ve got no time for loving, baby you’ve got no time for love,” zingt Pulos in het tweede nummer. En gelijk heeft hij, want er is al nauwelijks genoeg tijd om muziek te maken. Dat realiseert Dub Thompson zich goed en het album heeft een erg verrassend geluid. Ze mogen echter eerst nog even uit gaan zoeken wat ze nu precies willen om een echte eigen sound te bereiken, maar voor nu kunnen we het best doen met hun post-punk-noise-rock-electronic-stoner debuutplaat.
Recensent:Vera Vaessen Artiest:Dub Thompson Label:Dead Oceans
Cover Chad VanGaalen - Shrink Dust

Chad VanGaalen - Shrink Dust Chad Vangaalen is een veelzijdige kunstenaar uit Canada. Naast zijn...

Cover Thomas Barfod - Love Me

Tomas Barfod - Love Me Mocht je nog nooit van Tomas Barfod gehoord hebben, dan kan dat heel goed...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT