RECENSIE: Neil Taylor - Chasing Butterflies

Cover Neil Taylor - Chasing Butterflies
recensie cijfer 2012-06-19 Een kort biografie-onderzoek naar Neil Taylor maakt al meteen een hoop duidelijk: meneer is jarenlang begeleidend gitarist geweest bij optredens van Tears For Fears en dat is duidelijk te horen aan zijn tweede solo-album Chasing Butterflies: aalgladde ballads, elf stuks op een rij. Misschien ligt het ook een beetje aan de naam: zoek maar eens op James Tylor (geen familie trouwens) in Spotify en je weet genoeg.

Van veel sessiemuzikanten is het natuurlijk een droom om uit de voetsporen te treden van de artiest die ze begeleiden, maar als ze dat dan eenmaal doen, blijkt dat niet altijd een goed idee. Bij Neil Taylor zal de waarheid wel ergens in het midden liggen. Zoals gezegd is deze plaat mierzoet en totaal niet spannend. Over de teksten zullen we wel helemaal zwijgen. Nou vooruit dan, een kleine greep: ‘I want a friend like Samuel Jackson / I wanna speak with a Beatle accent / I wanna drive like Steve McQueen / All I want is a dream machine’ (‘Dream Machine’), ‘I listen to the music and I don’t know what to do / I’m feeling kinda lonely so I need to change my mood’ (‘Would You Love Me’) en de allerergste: ‘Seems like yesterday you told me I couldn’t stay / Then accused me of throwing so much away / I realise I was wrong / It’s too late to bring you back / The shadows fall / I need you’ (‘I Need You’). U begrijpt: Taylor mag de Shakespeare van de songwriting genoemd worden. Wat zeg ik? Twee Shakespeares!

Dan: is deze plaat afwisselend genoeg om hem de hele rit uit te zitten? Ja en nee. Sterke punten zijn ‘Drunken Lullaby’ en ‘Cocaine Blues’. Niet heel erg sterke titels, maar stevige rootssongs die gewoon klinken zoals nummers met dergelijke titels horen te klinken: vuig, slepend en stoffig. Dat wordt dan weer naar beneden gehaald door slappe deuntjes als ‘Drive Away’ en ‘Walk Away’: iedere bovengemiddelde straatmuzikant speelt dat ook. Chasing Butterflies staat nét iets te vol met dergelijke nietszeggendheid.

Toch een positief puntje: het gitaarspel van Taylor is werkelijk bovengemiddeld goed. Vooral als hij akoestisch speelt komt dat bovendrijven. Krijgt ‘ie nog een halve ster extra voor.
Recensent:Jasper van Harskamp Artiest:Neil Taylor Label:Bertus
Cover Bodypolitics - The Space of Jump

Bodypolitics - The Space of Jump” Bodypolitics creates connections between fast and distracted elements of...

Cover Django Django - Django Django

Django Django - Django Django Een zweem van hype. Dat hangt er om Django Django heen. In het Verenigd...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT