In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Tamala bekend.
2025-10-22
De naam van het ensemble Tamala laat zich vertalen als “reizigers”. Dat geldt met name voor zanger Mola Sylla en kora (Afrikaanse harp) speler Bao Sissoko die beiden vanuit Senegal neerstreken in respectievelijk Nederland en België. Samen met Wouter Vandenabeele op viool hebben zij eerder twee albums uitgebracht, Tamala [2017] en Lumba [2021]. Nadat gitarist en mondharmonicaspeler Olivier Vander Bauwede op hun tweede album al als gastmuzikant meespeelde, is hij nu volledig opgenomen in de band. Als kwartet presenteren zij nu Diboli, een album dat vernoemd is naar het grensstadje tussen Senegal en Mail waar de zanger vandaan komt. De zes nummers symboliseren dan ook een stuk verleden. Het is met name een eerbetoon aan artiesten uit dit gedeelte van Afrika, die een bijdrage hebben geleverd aan het rijke muzikale erfgoed, maar snel vergeten worden. Niet voor niets hanteert Sylla zijn eigengemaakte traditionele instrumenten, zoals de mbira, kongoma (Senegalese lamellofoon), xalam en kalimba, om die typische Afrikaanse klanken te laten doorkomen.
Op het album nemen zij de tijd om de verschillende thema’s te laten landen. ‘Xeesal’ waarschuwt de luisteraar om de huid niet te bleken, gezien de gezondheidsrisico’s dat het met zich meebrengt. Zij gebruiken hiervoor het verhaal van de slang die keer op keer zijn huid ververst. De muziek krioelt als het ware om de serieuze toon van Syllo heen. Met opener ‘Garap’ (“boom”) lijkt het alsof de regen zich verstrooid over het land. Het nummer is een oproep om beter om te gaan met de natuur. Immers, dankzij de natuur blijft ook de mensheid in leven. Naast moeder natuur is er ook een nummer opgedragen aan “de moeder van de mensheid”, ‘Alkebulan’, de oude naam van Afrika. Op dit instrumentale nummer, compleet met buitengeluiden, zoeken de muzikanten het experiment op.
Er is uiteraard ook tijd voor de liefde. Ronduit prachtig is het begin van ‘May Ma Sara’, waar de eenzame mondharmonica wordt bijgevallen door de kora en viool als de zanger om de hand vraagt van Sara. De bezongen liefde gaat over in jaloezie (‘Kiñaan’), waar Sissoko ons met zijn instrument deelgenoot van maakt. Vander Bauwede weet hier op respectvolle wijze zijn mondharmonica als achtergrondinstrument te gebruiken.
Met uitzondering van het melancholische ‘Diboli’ dat in het Pulaar wordt gezongen, worden de nummers in de traditionele taal (Woolof) vertolkt. Het geeft een authentieke lading aan het album, dat daardoor aan de juiste kant van de brug tussen Afrika en het Westen staat. De mondharmonica, dat de Westerse blues vertegenwoordigd, wordt hier mooi gecombineerd met de typische Afrikaanse kora. Het is dankzij Sylla en Sissoko dat Afrika een keer het Westen meester is.
Syna Awel - AwelDe Algerijnse Syna Awel is in eigen land een bekende schrijfster van...
Saagara - '3' Als de New York Times je omschrijft als muzikale kameleon, dan weet je dat je...
In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Tamala bekend.