In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Peixe e Limão bekend.
2025-11-19
Toen cellist Federico Bragetti zijn vriendin Flavia Clémenti voorstelde aan de gitarist Thomas van Bogaert konden zij niet vermoeden dat zij later een muzikaal trio zouden vormen. De klassiek getrainde mannen, opgeleid aan het Koninklijk Conservatorium in Brussel, hadden geen behoefte om hun muziekkunsten enige bekendheid te geven. Zangeres Clémenti bleek de katalysator voor hun muzikale progressie. Vandaar dat hun groepsnaam Peixe E Limão (vis en citroen in Portugees) goed is gekozen; citroen verrijkt de smaak van de vis.Met Salta! springen zij letterlijk in het diepe, zoals zij bezingen in ‘Aguas Profundas’. Dat gezegd hebbende: zij hebben zorgvuldig nummers gekozen, waar zij hedendaagse thema’s onder melancholische folkmuziek de revue laten passeren. Zo horen we de teksten van de Palestijnse activiste en componist Rima Nasir op ‘My Palestinian Friend’. Op ‘Canto Di Una Lotta’ wordt de tekst van de Peruaanse activiste Cristina Torres Cáceres aangehaald. (“Als morgen mijn beurt zou zijn en ik niet zou terugkomen, huil dan niet moeder, maar verbrand alles”). Zij stichtte de ‘Non Una Di Meno’ beweging in Italië en werd daar het symbool van vrouwenmoord.
Minder heftig zijn de thema’s over het zogenoemde ‘pleasen’ naar een gedicht van de Cubaanse Dulce Maria Loynaz (‘Quiereme Entere’) en miscommunicatie (‘Tired Talks’). Gelukkig is er ook voldoende luchtigheid om van te genieten. De Cubaanse klanken op een ode aan een snoepje bijvoorbeeld (‘Bombom’) of het instrumentale ‘Sospesa’. Ook de middernachtswals ‘Valse Di Mezzanotte’ - hoe zoet ook - is een goede tegenhanger voor het zwaardere ‘Via’. Deze vanuit improvisaties met lange cello- en shruti-boxnoten ontstane compositie vertelt over het gevoel dat beide Italianen hadden toen zij terugkeerden naar hun thuisland. Er lijkt weinig te veranderen en de urgentie om na een bepaalde tijd weer te vertrekken laat zien dat zij hun beider horizonten willen blijven verkennen.
Dat laten zij ook op dit album horen. Naast Zuid-Amerikaanse klanken wagen zij zich ook aan een Iers folkliedje (‘Mary’). Helaas komt dat niet goed uit de verf en dat hadden ze beter achterwege kunnen laten. Het album is ook net iets te lang. Dat heeft enigszins te maken met de minimale instrumentatie. Ook al hebben Bragetti en Van Bogaert voldoende talent in huis om hun instrumenten keer op keer anders te laten klinken, op den duur wil je toch wat anders. Ook de keuze om in verschillende talen te zingen werkt averechts. Je moet elke keer goed luisteren of het nu in het Frans, Italiaans, Portugees of Engels gezongen wordt. Desalniettemin wordt het prachtig gebracht en verdient het enige luistertijd.
RZWD - Gaps RZWD staat voor “Rozwód”, dat scheiding betekent in het Pools. Het is een...
Mike Majkowski - August/November Mike Majkowski is een Australiër met Poolse roots en woont sinds 2011 in...
In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Peixe e Limão bekend.