2025-10-21
Het duo Digna Janssen (zang, toetsen, percussie) en Johan Smeets (zang, (elektrische)gitaar, synthesizer, bas, percussie, geprogrammeerde drums) maakt al bijna twintig jaar muziek samen. Als Jodymoon hebben zij inmiddels zeven studioalbums en een compilatie, The Best Of Live 2013-2023, op hun naam staan. Nadat zij dit live-album hadden uitgebracht gingen zij op zoek naar nieuwe muzikale ideeën.Op The Machine ligt de nadruk op een meer elektrische gitaargeluid en gebruiken ze voor het eerst een (drum)machine. Dat is wel frappant, aangezien zij ons bewust willen maken van de huidige samenleving die wordt beïnvloed door kunstmatige intelligentie en algoritmes.
Op titelnummer en opener ‘The Machine’ maak je kennis met het nieuwe geluid van dit tweetal. De gelaagde gitaarloopjes en de elektronische drum werken aanstekelijk als Janssen “Our minds and our souls and all the power that it holds” zingt. De enigszins haperende akoestische gitaarsolo vult het geheel prima aan. Ook opvolger ‘Seconds Tick’ is aardig gevonden. Het opzwepende drumritme, aangevoerd door elektrische gitaar, doet de geforceerde teksten haast vergeten (“It’s the science of galaxies, an exclusion of gravity/it’s a whisper of satellites, like a ballet in cosmic light” ).
Hierna zakt het geheel in en is het wachten totdat ‘Still Running’ het album weer bij de lurven pakt. Het Hammondorgel geeft het nummer net wat extra pit en soul aan het gitaarwerk. De samenzang en de energie die Janssen hier afgeeft weet ze alleen nog in het tussenstuk van ‘Hold Your Breath’ te evenaren. De broeierige nummers, zoals ‘I Am Ready’ en ‘City Glow’ met de tekst “Every second ticks without delay” , geven haar de kans niet om de kracht van haar stem te laten gelden. Beide liedjes blijven voortsudderen en verliezen al snel de aandacht.
Dat geldt tevens voor de rest van het album. De nummers beklijven niet en de formule lijkt uitgewerkt. Zelfs wanneer Smeets de zang overneemt op ‘You Don’t Like It’ met een Sting-achtig gitaarloopje, kijk je niet op. Het is teveel van hetzelfde en daardoor ga je nog eens extra naar de teksten luisteren. Met “In the silence of the night I take flight” (‘Solitary Traveller’) of “There is time enough to roast my pretty mind” (‘Pretty Mind’) wordt het er namelijk niet beter op.
Alle lof dat zij alle nummers zelf geschreven hebben; alle instrumenten spelen en de plaat in hun eigen studio hebben opgenomen en geproduceerd, maar het levert geen verrassende muziek op. Vaak is het juist goed dat er iemand bij de opnames betrokken is die er op een respectvolle maar duidelijke manier een andere draai aan kan geven. Nu had een EP beter geweest dan een volwaardig album en dat had best iemand hen mogen vertellen.
Attilio Pisarri - ThelktériaOm te zeggen dat de Italiaanse componist Attilio Pissarri geobsedeerd is...
Wallace - Des Demain Wallace bestaat uit het Franse drietal Nicolas Grosso (gitaren), Bertille...