(Album - Munich Records)

De afgelopen jaren werd een aantal cd’s van Jon Spencer Blues Explosion door Jon zelf geremasterd voor het Duitse Mute label. Door al het herkauwen kregen Jon en zijn maten Judah Bauer (gitaar) en Russell Simins (drums) er weer helemaal zin in. Na acht jaar zonder nieuw studiomateriaal is hier Meat + Bone. Geen gasten, geen dure producers, maar honderd procent Jon Spencer.

Een verrassing is dit album zeker, maar een nieuwe weg zijn ze natuurlijk niet ingeslagen. Sinds de eerste lp in 1991 is de missie om de aller puurste vorm van rock te vinden. Vervorming, ruis, piepen en kraken. Het moet er allemaal in. Smerig dus. Meat + Bone is een nieuwe poging om nog dieper in de oorsprong te duiken. Ondanks directe verwijzingen naar blues hoor je vooral garagerock. Waar artiesten als The Black Keys en Jack White het genre toegankelijk maken gooit Jon Spencer de deur keihard in je gezicht.

Opener ‘Black Mold’ is al een tijdje beschikbaar als voorproefje. Een meedogenloze rocksong met een totaal vervormde productie. Helderder klinkt ‘Bag Of Bones’, een pure bluesrocker, die de vroege Rolling Stones er met terugwerkende kracht flink van langs geeft. Zij het met een flinke knipoog als het nummer stilvalt voor een krankzinnig xylofoon intermezzo. ”I need something weird, I need something strange”.

Het album beweegt zich voortdurend tussen blues en rock, maar elke song vliegt uit de bocht. Uiteraard mag de Elvis Presley echo op Jon’s stem niet ontbreken. ‘Bottle Baby’ maakt daar volop gebruik van. Als je de band weleens live gezien hebt ken je de galmende diepe kreten die dwars door je onderbuik gaan. In ‘Bear Trap’ komt alles samen. De zwaar overstuurde ballad ontaard in een gierende geluidsmuur. Na elf sterke songs zet ‘Zimgar’ je alsnog op een zijspoor. Deze instrumentale jamsessie met jaren ’70 orgel laat op de valreep een andere Blues Explosion horen. Dat smaakt naar meer en hopelijk hoeven we daar niet weer acht jaar op te wachten.

Jon Spencer doet het op Meat + Bone allemaal nog eens dikjes over. Vergeet Jack White, neem een fles sterke drank en zet ‘m keihard. Rauwer wordt het niet.

21/08/2012 - Jasper Wognum