(Album - SPV)

De New Yorkse band Riot is één van de weinige bands met vele gezichten. De metalkant uit zich vooral in de eerste drie schijven waar Guy Speranza de zang voor zijn rekening neemt. Rhett Forrester etaleert eerder een bluesy stemgeluid en neemt twee albums op met Riot. Met Mike DiMeo, de meest gekende zanger die ook bij Masterplan opduikt, duiken vergelijkingen met Rainbow op. Het powermetalgezicht van de band krijgt vorm met zanger Tony Moore. Het is nu net deze zanger die de veertiende studioplaat van Riot inzingt. De bezetting voor deze schijf is die ten tijde van de release Thundersteel en Privelige of Power.

Gitarist van dienst en stichtend lid is nog steeds de veelzijdige Mark Reale. Tegenwoordig hanteert deze ondergewaardeerde muzikant de in elkaar vloeiende combinatie van melodische harde rock en klassieke heavy metal. Op Immortal Soul krijgt het eerstgenoemde genre echter de overhand, maar dan wel steeds gepresenteerd op een dienblad met een metalrandje. Hoe dan ook, dit blijft typisch en klassiek Riot. Diverse stijlen rock en hardrock worden in de blender samengevoegd en het resultaat is een gevarieerde en lekker smakende cocktail. Niets mis mee dus. Opvallend is de hoge zang van Moore en je hoort in opener ‘Riot’ meteen dat dit een schot in de roos is. Met ‘Still Your Man’ en ‘Insanity’ krijg je een stevige portie US powermetal op je bord, terwijl ‘Whiskey Man’ als een regelrechte rocker over je heen dondert. ‘Immortal Soul’ en ‘Believe’ tonen zich dan weer van de melodische rockkant net als ‘Still Your Man’ en ‘Crawling’ dat bovendien inhoudelijk meer dan de moeite waard is. De speed metal side wordt dan weer aangeboord in krakers als ‘Riot’, ‘Sins Of The Father’ en ‘Wings Are For Angels’.

Conclusie van dit alles is dat Riot een gedenkwaardig album aflevert, gevuld met een broeierige mix van stijlen die de band zich eigen maakt. Verdient alvast een plaats in meerdere jaarlijsten, al was het maar om hun vastberadenheid.

29/11/2011 - Gunther Moens