Freddie Gibbs - 30/03 - 013

Freddie Gibbs - 30 maart - 013, Tilburg

"Microphone check one-two mic check-up" klinkt het dan eindelijk door de speakers van de uitverkochte main van 013. Freddie Gibbs is onder de echte hiphopheads een zeer geliefde artiest en staat bekend om zijn diepe stem, technische precisie, scherpe teksten en zeer verfijnde smaak in productie. Hij rapt vooral over weinig diepgaande onderwerpen als drugs en vrouwen, maar weet het met dusdanige techniek en bravoure te brengen dat het altijd wel vermakelijk is. Nu staat hij met ‘The Last Rabbit Tour’ met meerdere uitverkochte data in Europa, waar hij zelden zijn neus laat zien. Niet te missen dus!

Hij verschijnt op het podium in een rood karatepak, bedrukt met logo’s rond het thema van de tour en zijn persona. Het voelt bijna als een karakter dat hij aantrekt, een mix van straatrap en martial arts-esthetiek, versterkt door visuals die variëren van Street Fighter en Scarface tot fragmenten rond Alfredo 2, Bruce Lee, The Alchemist en Wesley Snipes. Halverwege de show verdwijnt hij plotseling een minuut of zes, zeven van het podium, om vervolgens terug te keren in een zwart karatepak, alsof er een tweede fase van de show wordt ingeluid.

Vanaf het eerste moment oogt hij wat wazig, en gedurende de show gaan er samen met zijn DJ nog een aantal tequila shots in, maar het lijkt hem niet te belemmeren: zijn performance blijft energiek, scherp en verrassend gecontroleerd. Het publiek voelt dat ook en scandeert meermaals luidkeels "Freddie, Freddie, Freddie", alsof ze hem nog een extra zetje willen geven. De energie in de zaal bouwt zich gestaag op en bereikt piekmomenten: zo ontstaan er bij meerdere tracks moshpits, terwijl het publiek bij ‘Crime Pays’ massaal de sample meezingt. Het zijn echter tracks als ‘Thuggin’’, ‘Gang Signs’ en ‘Ensalada’ die de zaal volledig laten ontploffen.

Muzikaal leunt de set op zijn rijke discografie: albums als Piñata en Bandana, met producties van Madlib, en zijn samenwerkingen met The Alchemist op Alfredo en Alfredo 2, vormen de ruggengraat van de avond. Tussen die klassiekers door duiken hier en daar ook tracks van andere projecten op, maar de lijn blijft duidelijk: dit is een showcase van iemand die de afgelopen tien jaar gestaag is uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de moderne hiphop. Wat daarbij opvalt is hoe moeiteloos Gibbs zich live door zijn eigen materiaal beweegt. Zijn flow is snel, maar nooit slordig. Tijdens nummers als ‘Gold Feet’ laat hij zien hoe hij tempo kan opvoeren zonder controle te verliezen, terwijl hij ondertussen complexe, vaak drugsgerelateerde maffiaverhalen blijft uitspuwen met een nonchalance die bijna achteloos aanvoelt.

Tussen de nummers door zoekt Gibbs regelmatig speels de interactie op. Hij vraagt het publiek meermaals om "Fuck the police" te scanderen, maar relativeert dat even later direct met een lach: "N* I hope there is no police here, they might f* with me". Het past bij zijn persona, die balanceert tussen bravoure en zelfspot. Zoals hij eerder al op Instagram aangaf: "I don’t do politics, I only do hoes, sports… I don’t even give a f* about rap like that." Diezelfde speelsheid komt terug in kleine momenten, zoals wanneer hij een onverwachte draai geeft aan ‘I Want You Back’ van The Jackson 5 en er "Oh baby, give me one more gram" van maakt. Het zijn details die de show niet alleen energiek, maar ook vermakelijk houden.

Waar veel artiesten hun set strak binnen de tijd afronden, doet Gibbs er aan het einde nog een schep bovenop. Hij keert terug voor een toegift die uitgroeit tot een reeks van zeker vijf extra tracks. "I ran back out here, because I don’t give a f* about the time I just want to do some more songs. Is that okay? They paid me already, I can do what I want." Het typeert de avond: los, onvoorspelbaar en volledig op zijn eigen voorwaarden.

Freddie Gibbs onderstreept waarom hij binnen de hiphop zo’n gerespecteerde naam is. Niet persé omdat hij de meest vernieuwende thema’s aansnijdt, maar omdat hij binnen zijn eigen wereld een bijna ongeëvenaarde controle heeft over flow, timing en delivery. Zelfs in een show die soms wat chaotisch oogt, blijft zijn technische niveau constant hoog. Het is precies die combinatie van rauwe energie en vakmanschap die ervoor zorgt dat een Freddie Gibbs-show niet te missen is.