Samara Cyn - 03/09 - Paradiso

Samara Cyn - 03/09 - Paradiso

De 27-jarige rapper en zangeres Samara Cyn, afkomstig uit Tennessee, wordt gezien als een van de grootste opkomende talenten. Ze brak door dankzij haar warme stem, soepele flows, betoverende uitstraling en open manier van schrijven, en verzamelde in drie jaar tijd bewonderaars als Tyler, The Creator, Erykah Badu en acteur Denzel Washington. Vorig jaar stond ze bovendien naast Doechii op het podium bij Lauryn Hill, die hen presenteerde als vertegenwoordigers van de nieuwe generatie vrouwen in hiphop. Met haar nieuwe EP Detour trekt Cyn nu voor het eerst zelf op tournee. Van een omweg is echter nauwelijks sprake: in de bovenzaal van Paradiso wordt duidelijk waarom haar opmars zo snel verloopt.

Dat blijkt al wanneer ze opent met een aantal nummers van het nieuwe project en onmiddellijk duidelijk maakt hoeveel energie ze de hele avond zal leveren. Cyn beweegt over het podium, omringd door gordijnen die de ruimte een huiselijk gevoel geven, rapt haar verses volledig mee en zoekt voortdurend contact met de zaal. Ze zingt bezoekers rechtstreeks toe, reageert op hun bewegingen en duwt haar microfoon regelmatig richting het publiek. Die interactie voelt spontaan: alsof ze scherp in de gaten houdt wat er voor haar gebeurt en daar intuïtief op inspeelt.

Detour draait volgens Cyn zelf om experimenteren met geluid en het toelaten van onverwachte afslagen. Die vrijheid zet ze op het podium voort. Op ‘Vitamins N Minerals’ laat ze horen hoe gemakkelijk ze tussen rappen en zingen beweegt, terwijl haar ontspannen stem ook bij de snellere passages opvallend gecontroleerd blijft. Met fanfavorieten als ‘Moving Day’, ‘Sinner’ en ‘Katana’ tussen het nieuwe werk laat Cyn horen hoe breed haar sound inmiddels geworden is.

Een van de leukste momenten ontstaat tijdens ‘Bushwick’. Het nummer bevat oorspronkelijk een bijdrage van Cyns goede vriend Ovrkast, maar in Amsterdam krijgt een jongen uit het publiek, Sidney, de kans om zijn verse over te nemen. Hij blijkt hem volledig te kennen en vertolkt hem met zoveel overtuiging dat hij voor even meer gastartiest dan bezoeker is. Later, bij ‘Brand New Teeth’, levert iemand in de zaal een absurd goede danssolo tijdens Smino’s verse. Cyn ziet het gebeuren, richt de aandacht op hem en laat de rest van de zaal meegenieten. Zulke spontane momenten maken het publiek werkelijk onderdeel van de show en geven de compacte bovenzaal een huiselijke intimiteit.

Ook muzikaal durft ze de set geregeld open te breken. Een nog onuitgebracht nummer introduceert ze vanuit het idee achter Detour: wanneer een project draait om experimenteren, is het volgens Cyn niet meer dan logisch om ook muziek te spelen die nog niet af is. Daarna verandert het nummer onverwacht in een cover van Kanye Wests ‘Paranoid’. Even later rapt ze a capella over hoe wiet haar paranoïde maakt. Het is een klein, grappig en persoonlijk intermezzo waarin haar muzikaliteit en zelfrelativering samenkomen.

Halverwege de set krijgt die openheid ook een expliciet maatschappelijke lading. Cyn spreekt over de toestand van de wereld en benadrukt hoe belangrijk het is om je uit te blijven spreken wanneer onrecht zich voor je ogen afspeelt. Tegelijkertijd voegt ze daar iets zachters aan toe: als je hebt gedaan wat binnen je macht ligt, moet je jezelf ook de rust gunnen om niet voortdurend aan die machteloosheid ten onder te gaan. Die spanning tussen maatschappelijke betrokkenheid en persoonlijke machteloosheid vloeit direct over in ‘What Will They Say’. Daarmee maakt Cyn duidelijk dat haar reflectie niet alleen naar binnen is gericht, maar ook naar de wereld om haar heen.

Even later krijgt die behoefte aan rust een bijna spirituele vorm tijdens ‘Nomad’. Samara vraagt de zaal om de ogen te sluiten, één hand omhoog te steken en voor even alles los te laten wat zwaar op de schouders ligt. Vrijwel de hele zaal doet mee. De energie die de ruimte tot dan toe heeft gevuld, maakt plaats voor bijna volledige stilte. Tijdens de toegift pakt Cyn de energie weer op en brengt ‘Ooosht!’ de avond tot een uitbundig einde. Juist die schakelingen tonen hoe veelzijdig ze als performer is: binnen enkele nummers beweegt ze van politieke urgentie naar bijna meditatieve stilte, om kort daarna de zaal weer volledig op te zwepen en blijft tot het einde scherp en energiek rappen.

“We sold this bitch out,” roept ze trots. “Next time we’ll be in the main hall.” Het klinkt eerder als een realistische voorspelling dan grootspraak. Vanavond wordt duidelijk waarom Samara Cyn op dit moment zo snel terrein wint. Haar releases volgen elkaar in hoog tempo op, slaan goed aan bij deze generatie en de lijst van grote artiesten die haar publiekelijk steunen wordt steeds langer. Uiteindelijk zijn het echter niet die namen die haar optreden dragen: zodra ze zelf het podium krijgt, maakt ze de verwachtingen overtuigend waar.

Samara Cyn rapt technisch sterk en zingt overtuigend, maar haar grootste kracht schuilt in haar betoverende uitstraling, waarmee zachtheid, charme en intensiteit samenvallen. Als ze haar muzikale grenzen in dit tempo blijft verleggen, ligt er op de internationale podia nog veel voor haar open. Detour mag dan om onverwachte afslagen draaien, Cyn zelf lijkt precies het pad te belopen waar ze hoort. Volgende halte: de Grote Zaal van Paradiso.