Leon Thomas - 20/03 - 013

Leon Thomas, 013 Tilburg (20 maart 2026)

De veelzijdige zanger en producer Leon Thomas III uit Brooklyn geldt als één van de grootste sterren in de moderne R&B en vanavond staat hij met zijn ‘Mutts Don’t Heel’-tour in 013. Hoewel hij vaak nog gelabeld wordt als ‘Best New Artist’ won hij al drie Grammy’s, onder andere voor zijn tweede album MUTT, waarmee hij zijn écht grote doorbraak beleefde. De op het eerste oog nog weinig inspirerende opening, verzorgd door een DJ, bestaat uit makkelijke R&B- & hiphop-hits, maar daarna komt er wat speelse verdieping. Zo laat hij de intro van de Nickelodeon serie Victorious horen, waar Leon met zijn rol al vroeg naam maakte, en ook nog ‘Snooze’ van SZA, met vocals en productie van Thomas, wat zichtbaar in de smaak valt bij het publiek.

De show zelf opent vervolgens intens met ‘How Fast’, waarin Thomas meteen laat zien dat hij niet alleen excelleert in zachte R&B, maar ook moeiteloos tempo en ritme kan opvoeren, soms zelfs tegen rap aanleunend. Wat volgt is een sterke run van materiaal uit MUTT, met onder andere ‘Far Fetched’, ‘Lucid Dreams’ en ‘Vibes Don’t Lie’, waarmee hij het publiek direct in beweging krijgt en de energie hoog houdt.

Het is niks minder dan absurd hoe hij de typerende dynamische falsetto, die je in zijn muziek hoort, vrij feilloos kan leveren in een live-setting. Hij schakelt van luchtig en breekbaar tot intens en rauw, afhankelijk van de emotie van het moment, en speelt daarbij sterk met frasering en gecontroleerde vibrato, waardoor zijn zang expressief en levendig aanvoelt. Zowel in de studio als op het podium behoudt hij controle over toon en klank, wat laat zien dat zijn falset gebaseerd is op techniek en niet alleen op productie-effecten, met hoogstens een echo-filter en soms backing vocals om de gelaagde zang in zijn muziek na te bootsen.

Hij maakt ruimte voor speelse interactie met het publiek. Zo gooit hij wat rozen de zaal in en tijdens ‘I Do’ gaat Leon nog net niet op één knie: "If you’re gonna be rocking with me for life, I want you to say ‘I do’". De mensen in de zaal lijken in te stemmen met zijn aanzoek. Het zijn momenten als deze die de show persoonlijk maken. Ook zijn nieuwere werk krijgt de aandacht: dansbare tracks van zijn EP Pholks, zoals ‘My Muse’ en ‘That’s How You Are’, houden het tempo levendig en laten zien dat hij zijn sound blijft verbreden.

Toch kent de show jammer genoeg ook zwakkere momenten. Bij de intense gitaarsolos, tijdens onder andere ‘Dancing with Demons’ en ‘Blue Hunnids’, voeren Leon en zijn gitarist een weinig overtuigende act op waarbij ze hun vingers licht over de snaren bewegen en vaak niet eens in de buurt komen van de akkoorden die je hoort. Je komt er mogelijk bij het gros van het publiek mee weg, maar zodra je het doorhebt is het erg teleurstellend. Ik heb mensen luchtgitaar zien spelen die het beter konden verkopen. Daar tegenover staan de drumsolo’s, die juist wél overtuigen.

Ook in de opbouw van de setlist valt nog winst te behalen. Na een sterk en energiek begin zakt het tempo voor een ruim een half uur weg, waardoor de dynamiek wat uit balans raakt. In die meer ingetogen fase blijft zijn zang echter onverminderd sterk. Nummers als ‘Slow Down’, ‘Yes It Is’ en ‘Treasure in the Hills’ tonen zijn controle en emotionele diepgang, maar vragen ook om meer afwisseling in energie. Door de tempo’s wat meer te spreiden zou je de aandacht beter kunnen doseren.

Het emotionele hoogtepunt volgt met ‘Breaking Point’, wat het favoriete nummer van zijn opa was. Hij brengt het met veel gevoel en neemt de tijd voor een lange, gedragen uithaal, die voelbaar binnenkomt in de zaal. In de slotfase wordt het tempo weer opgevoerd met publieksfavorieten als ‘Not Fair’ en ‘MUTT’, waarmee hij de energie terugbrengt naar het niveau van het begin. Met de woorden "There’s a lot of hate in the world, but I want you to know that I love you." steekt hij het publiek een hart onder de riem, een eenvoudige maar effectieve boodschap in de huidige maatschappij, die perfect past bij de warme, soms kwetsbare toon van de show.

Leon Thomas laat in 013 vooral zien dat zijn stem zijn grootste wapen is: het is de manier waarop hij die inzet, gecontroleerd, gelaagd en emotioneel raak, wat hem onderscheidt van zijn tijdgenoten. Dankzij enkele oneffenheden in de uitvoering en opbouw voelt dit als een artiest die nog in zijn groei zit en zijn plafond nog lang niet bereikt heeft. Als hij die laatste stappen weet te zetten, staat hier niet alleen een van de grootste stemmen in de moderne R&B, maar ook een live-act die dat niveau voor een breder publiek kan dragen.