Kenny Mason - 29/08 - Bitterzoet

Kenny Mason - 29/08 - Bitterzoet

Op het dit jaar uitgebrachte Bulldawg toont Kenny Mason zich veelzijdiger dan ooit door hiphop te mengen met invloeden uit grunge en metal. De rapper staat bekend om zijn mix van stijlen en heeft een feature met zo’n beetje elke boeiende hedendaagse naam in de scene op zak. Vier jaar geleden stond hij – met alles nog te bewijzen - al eens in Bitterzoet en keert daar nu terug op herhaling. Gepokt en gemazeld toont hij zich nog steeds die gretige artiest die komt om de zaal binnenstebuiten te keren.

Dat doet hij om te beginnen door rustig op te bouwen met tracks van zijn nieuwe album. De Zoomers vormen de meerderheid van het publiek en laten alle teksten moeiteloos van hun tong rollen. Het aanstekelijke ‘Bounce Wit Me’ en de styleswitch op ‘Whatuwannasay?!’ blijken de opmaat naar een avond vol moshpits, al dan niet aangemoedigd door de hoofdact op het podium.

Mason maakt er een typische hiphopshow van door in sneltreinvaart door de setlist – net geen dertig nummers lang - heen te razen. Mét autotune klinkt hij als een typische TikTokrapper waarbij pompende beats het leeuwendeel van het werk verrichten, zónder hoor je pas echt goed waarom namen zoals JID, Freddie Gibbs en Denzel Curry met hem de studio indoken. Voor de Amerikaan maakt het niet uit wat hij doet, het klinkt allemaal alsof het hem geen enkele moeite kost.

Het nadeel van een pure, kale show als deze – Mason wordt slechts ondersteund door een dj achter de knoppen – is dat de intensiteit van sommige tracks tegenvalt. Zo eindigt de set met ‘Find God’, ‘Black Fit’ en ‘Come True’ met materiaal dat op plaat uitblinkt dankzij stevige rockinvloeden, maar wordt die instrumentatie door de draaitafel nu platgeslagen tot eenheidsworst. En dat is ondanks dat de complete zaal in een kolkende massa verandert jammer.

Gelukkig leunen uitsmijters ‘Chevron’ en ‘7Eleven’ op de beats en blijkt Kenny Mason de beste versie van zichzelf voor het laatst bewaard te hebben. De stuiterende tieners hadden nog even door willen springen maar veranderen moeiteloos in wobbleheads als de fijne flow van het slotakkoord uit de speakers klinkt. Volgende keer in een grotere zaal graag en als het even kan met liveband, dan kan het nooit lang duren voor Mason écht vertrokken is.