2026-03-20
We kennen Gruff Rhys allemaal wel als de zangers en liedjesschrijver van Super Furry Animals. Daarnaast heeft de Welshman al een indrukwekkend oeuvre als soloartiest opgebouwd en weten andere artiesten hem ook te vinden. Zo heeft hij met Gorillaz, Mogwai, Simian Mobile Disco, de Algerijnse Toearegband Imarhan, Sparklehorse en Danger Mouse gewerkt. Samen met Boom Bip zette hij de electropopformatie Neon Neon op om het levensverhaal van DeLorean te vertellen (Stainless Style [2008]). Meerdere thematische albums zouden volgen, waarvan American Interior uit 2014 wellicht de meest bijzondere is.Het album vertelt over zijn zoektocht naar de sporen die landgenoot John Evans (1770-1799) achterliet, toen die in 1792 op zoek ging naar een stam in Amerika die Welsh zou spreken. Een legende sprak erover dat prins Madog in 1170 met een aantal landgenoten (de “Madogwys”) ergens in de vlakten van Noord-Dakota een nederzetting had gesticht. Evans vond daar echter de Mandan stam die geen enkel woord uit zijn moedertaal verstond. Hij overleed uiteindelijk terneergeslagen in New Orleans. Rhys verwerkte dit verhaal niet alleen muzikaal, maar bracht het ook uit als een boek, een film en een app. Het was het resultaat van een tournee dat twee jaar duurde, waar hij tijdens elk optreden een power-point vertoonde met de meest recente informatie over het relaas van zijn geliefde cartograaf.
Nu is dit album opnieuw uitgebracht met vier extra nummers (voor de echte fan is er nog een deluxe versie beschikbaar met nog eens vijf nummers extra). De volgorde van deze heruitgave is hierdoor ook gewijzigd, waardoor het voor diegenen die het album al kennen toch een nieuwe beleving wordt. Je vraagt je uiteraard af of de nummers de tand des tijds hebben doorstaan en of deze versie nu zoveel beter is dan het origineel.
Om de eerste vraag te beantwoorden: Ja, de nummers beklijven goed. Rhys weet je (weer) helemaal in te palmen met zijn mix van folk- en indierock met een psychedelisch randje. Vooral titelnummer ‘American Interior’ en het piano gedreven ‘The Last Conquistador’ blijven ijzersterk naast de door strijkers gedomineerde ‘Liberty (Is Where I’ll Be)’ en het rustige ‘Sugar Insides’. De humor op ‘The Whether (Or Not)’ en ’100 Unread Messages’ klinkt nu gedateerd, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door de wat donkere nummers, zoals ‘The Swamp’ (”I am just a passenger saying goodbye”) en het concluderende ‘Tiger’s Tale’.
Of de extra nummers nu zorgen voor een meerwaarde is zeer de vraag. Het centraal geplaatste ‘Media Quake’ is een aardige instrumentale compositie en ‘That’s Why’ is een leuke meedeiner, maar de twee nummers die hij in zijn moerstaal zingt, ‘Cylchdro Amser’ en ‘Y Gwenan Gorn’, voegen weinig toe aan dit album. Desondanks is het aardig om dit album terug te luisteren, ook al vraag je je af of de extra’s die geboden worden bij een heruitgave zoals deze nog wel relevant zijn. Hoe dan ook: American Interior blijft een heerlijk album en hopelijk weet Gruff Rhys hiermee wat nieuwe fans voor zich te winnen. Dat verdient hij zeker!

Alan Sparhawk - With Trampled By TurtlesHoe je het verlies van een dierbare het beste kan verwerken, kan niemand je...

Mckinley Dixon - Magic, Alive! Welke rapper ken jij die een album durft te openen met harp en dwarsfluit? De...
In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Gruff Rhys bekend.
Check ook onze Pop concertagenda.
