In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Pom Pom Squad bekend.
2025-09-29
Gekleed in een lichtblauw pakje met hoge hakken van dezelfde kleur kijkt de hoofdrolspeelster ons uitdagend aan, wanneer zij een spiegel binnen stapt. Deze Alice neemt je niet zomaar mee in haar droomwereld, zij sleurt je mee de diepte in. ‘Downhill’ nog wel en na nog geen dertig seconden weet ze je nog eens muzikaal in te pakken. In het komende half uur wordt je deelgenoot van haar karaktertrekjes, haar seksualiteit en feministische kijk op het leven onder een soundtrack van jaren negentig pop, new wave, R&B en hiphop. Deze versie van Alice wordt vertolkt door Mia Berrin, die samen met Shelby Keller (drums), Lauren Marquez (bas) en Alex Mercuri (gitaar) Pom Pom Squad vormgeeft. Aangevuld met oudgediende Alina Sloan en nieuw aangetrokken producer en tekstschijfster Cody Fitzgerald (Stolen Jars) zorgen zij ervoor dat het album Mirror Starts Moving Without Me nergens verveelt. Zij durven ook de sprong naar het ongewisse te maken: de opgefokte muziek van het debuut Death Of A Cheerleader maakt plaats voor klanken van muziek uit hun jeugd. Alleen op ‘Villain’ komt het boze even terug. Het had achterwege kunnen blijven: het klinkt als een slap aftreksel van Billie Eilish uit haar beginjaren.
Toch past dit perfect op het album. Het wordt omgeven door twee prachtige reflectieve nummers. Op ‘Everybody’s Moving On’ kijkt zij letterlijk naar zichzelf (“Saw my own reflection on the TV /… / Everything I wanted for / I don’t want it anymore / As I’m watching myself watching myself watch me.” ) en ziet hoe de wereld om haar heen verandert ("Feels like everybody's moving on without me / I'm still the same / Isn't it strange?"). Op ‘Running From Myself’ geeft zij te kennen dat zij naar afleiding blijft zoeken om haar gevoelens maar niet onder ogen te hoeven zien (”Running from myself, I’m terrified / Don’t know how to cope / Hoping that I won’t catch up this time” ). De baslijn op dit nummer alleen al is het luisteren waard.
Na het prachtige ‘Montauk’, dat ze geschreven heeft voor haar vriendin, is het aan twee nummers om het geheel af te ronden. Zij weet heel vakkundig deze door middel van een muziekdoosgeluid aan elkaar te smeden. Met het grootse ‘The Tower’ sluit ze de deur naar haar eigen wonderwereld achter zich. Ze kan weer terugkeren naar haar leven met voldoende afleidingen, zodat zij haar gevoelens niet meer hoeft bloot te geven. (“It was good ‘til it wasn’t / And all of a sudden / My wonderland turned into hell”).
Berrin heeft voorgoed afscheid genomen van haar opgefokte cheerleader personage. Op ‘Street Fighter’ haalt ze dit nog eenmalig aan ( “You couldn’t hear me? What if I cheerlead?”). Het is duidelijk: zij laat zich niet meer leiden en kan op eigen benen staan. Haar ‘Doll Song’ geeft dit nog het beste aan: “I’m not gonna be your doll anymore / I did it before, and it wasn’t for me”. Op dit album laat ze horen dat ze dat fantastisch goed kan.
Kankou Kouyate - N`Darila Kankou Kouyate kreeg muziek met de paplepel ingegoten. Zij is de nicht van...
Laura Marling - Patterns In Repeat Wat doet het moederschap met je? Dat vraagt Laura Marling zich al een...
In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Pom Pom Squad bekend.