RECENSIE: Jonathan Wilson - Eat The Worm

Jona
recensie cijfer 2024-03-31 Wel eens een insect gegeten? Voor Jonathan Wilson is het een gedane zaak. Zijn Eat The Worm ligt in de schappen. Altijd interessant om te horen welke nieuwe weg deze veelzijdig muzikant en producer nu weer is ingeslagen. In zijn reeds bekende mengsel van folk, indie en psychadelische rock neemt deze keer jazz de overhand. Dit geeft een ongrijpbaar experimenteel geluid dat niet voor ieder luisterend oor is weggelegd.

De eerste klanken zijn een jazzy piano en een met kwast bespeelde drum. Rustige zang erover. Je hangt achterover en zucht eens diep. Heerlijk, alsof je in een rainy jazz-playlist beland bent. Maar dan ken je Jonathan Wilson nog niet. Na bijna twee minuten van relaxation komt de experimentalist om de hoek kijken: je wordt bruut opgeschrikt door bliepjes die zich laten beschrijven als gekke spelcomputer meets snel keyboard. Daarna blazers, drumkwastjes, piano. Terug in rustige staat glijd je het volgende nummer in.

‘Bonamassa’ is het meest experimenteel van de plaat. De tempo’s volgen elkaar rap op. Jammer dat het synthesizer-drumintro zo dreunt dat je de volumeknop terugdraait. Gelukkig staat het nog net hard genoeg om te horen hoe fraai de meerstemmige zang klinkt en hoe mooi de rustige gitaarsolo is.

De enige experimentele geluiden die hierna nog te horen zijn, bestaan uit een hekserige piep in ‘Ol’Father Time’ en een spelcomputer in ‘Hollywood Vape’. Daarna overheerst de jazz in het mengsel van stijlen. Zo luisteren ‘Charlie Parker’, met korte saxsolo, en ‘Hey Love’ heel goed weg, is ‘Lo And Behold’ een folky gitaarnummer en zou ‘Wim Hof’ in een beautysalon niet misstaan. Je wordt er bijna zo relaxed van dat het ineens een prima idee lijkt om je in een koud bad te laten zakken. Daar gaat het nummer overigens niet over; eerder over baked zijn terwijl je chillt met onze koude goeroe.

De jazzy sound in combinatie met de vele geluidjes, maakt dit eclectische album geen easy listening. Je zult door het eten van deze worm zeker worden verrast, maar of dat smaakt naar meer, is maar de vraag.
Recensent:Lizan van der Holst Artiest:Jonathan Wilson Label:Mattan Records
Cover Milky Chance - Living In A Haze

Milky Chance - LIving In A HazeTien jaar geleden was het raak voor het Duitse Milky Chance . De twee heren...

Cover Gregory Alan Isakov - Appaloosa Bones

Gregory Alan Isakov - Appaloosa Bones Gitaar, banjo, ukelele, drums, piano, keyboard, synthesizer, orgel. Gregory...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT