(Album - Relapse Records)

Hedendaagse liefhebbers van extreme metal staan er niet altijd bij stil wie nu precies de grondleggers van hun geliefde muziekstijl zijn. Waar tegenwoordig de muziek productioneel perfect klinkt, moesten we het in de jaren tachtig doen met demo’s op cassettebandjes of, als het meezat, met matig geproduceerde lp’s. Bands als Slayer en Metallica zijn in deze periode groot geworden. Bands die het door uiteenlopende omstandigheden niet gered hebben, waren er ook genoeg en momenteel worden er regelmatig weer heruitgaven van dit soort groepen op de markt gezet. Leuk voor de oude rockers die het allemaal meemaakten en prima om de jonge garde op de hoogte te brengen met waar het allemaal mee begon.

Het Amerikaanse Morbid Saint is een thrashmetal band uit de roemruchte begintijd die maar kort bestaan heeft en eigenlijk ook maar één officieel album en wat demo’s heeft uitgebracht. De heruitgave Spectrum Of Death is er eentje waar we niet wakker van hoeven te liggen, maar is puur uit nostalgische overwegingen leuk. Het spuuglelijke artwork en de wollige productie zet ons weer terug in 1988, het jaar dat de plaat uitgebracht werd.

Muzikaal gezien zit Morbid Saint tussen de eerste geluiden van Sepultura en de drukke thrash van Exodus. Die laatste vergelijking komt vooral door de stem van Patrick Lind die zijn teksten in elk nummer op dezelfde manier in de microfoon schreeuwt. Voor het overige is de muziek niet al te opzienbarend en zijn de thrashmetal nummers simpel en vooral snel. De eerste twee snelle songs worden gevolgd door het zeven minuten durende ‘Assassin’ dat door de tempowisselingen wel wat vergeleken kan worden met het premature werk van Metallica. Daarna is het met ‘Damien’ weer gaan met die banaan en vallen ‘Scars’ en ‘Beyond The Gates Of Hell’ een beetje op door iets meer variatie.

Wanneer je naar Spectrum Of Death luistert kun je je wel voorstellen waarom deze band het niet gemaakt heeft en de grote namen wel. De thrashmetal is niet onaardig maar absoluut niet inventief en afwisselend genoeg om echt te kunnen boeien. Leuk om een keer te horen zodat je weet waar Abraham de mosterd vandaan heeft gehaald.

30/07/2012 - Jan Didden