Roxy Dekker - 03/04 - Paradiso

Roxy Dekker

Ze is een enigma, een wandelende gunfactor, de huidige koningin van Nederlandstalige oorwurmen en bovenal (terechte) winnares van de Popprijs: Roxy Dekker. Haar populariteit is van ongekende proporties, en - in tegenstelling tot hetgeen geopperd wordt in het vermakelijke liedje ‘Industry Plant’, met termen als ‘eendagsvlieg’ - allesbehalve tanende.

Sterker nog: het is niet eens overdreven om te spreken van ‘Roxymania’. Haar Amsterdam-tour (tweemaal Paradiso, driemaal Melkweg) was in een vloek en een zucht stijf uitverkocht, op Ticketswap worden duizenden tickets gezocht, en de rijen voor aanvang zijn enorm. Er is zelfs een spontane (?) fanactie georganiseerd, met een mandje met rode crêpepapiertjes voor de deur, met het verzoek om die tijdens het gevoelige ‘Jouw Idee’ voor de flitslamp van je telefoon te plakken. Dat mandje is, een halfuur voor aanvang, leeggeroofd. Hetzelfde geldt overigens voor het andere mandje dat binnenhangt. De actie zelf maakt haar, uiterst vertederend, aan het huilen.

Aan enthousiasme geen gebrek dus, maar dat mag geen verrassing zijn. De ‘huisfissa’, zoals Roxy Ro deze graag ensceneert op het podium, is nog voordat de show begint al in de maak. Dat is maar goed ook, want de eindeloze stroom aan energie en (vooral) meezingerij, verbloemen het feit dat deze show muzikaal gezien op alle fronten werkelijk flinterdun is. Zo is er een DJ annex hypeman die eindeloos vaak de 3-2-1-aftelling verzorgt richting vrijwel ieder refrein, om Dekker de wind wat uit te zeilen te nemen, en draait het hele optreden op de beats waarvoor hij op play drukt.

Wat ook niet helpt: Roxy Ro’s stemgeluid. Na een halve minuut zit ze er al finaal naast bij openingstrack ‘Proost’, en verslikt ze zich in de uithalen. Het kleine ‘Over Datum’ - waarvan het heel goed is dat óók zulke liedjes op haar prima debuutplaat Mama I Made It staan, is bij vlagen (ook) ronduit vals. Verderop in de show zit ze er qua timing stevig naast bij ‘Ga Dan’, en wordt het overduidelijk dat we hier te maken hebben met een onervaren artieste.

Tegelijkertijd, ga er maar eens aan staan. Dekker katapulteert zichzelf op haar achttiende al, ietwat onverwachts, de mainstream in dankzij ‘Anne-Fleur Vakantie’, waarna ze zelf wellicht óók dacht dat het een eenmalig succes zou zijn. Niets blijkt minder waar, want ook ‘Sugardaddy’ en ‘Satisfyer’ werden in no time bonafide pophits waar menig gerenommeerde artiest jaloers op zou zijn. Het overkomt én overvalt haar nogal, op z’n zachtst gezegd. Mede daarom is het ook extra goed en belangrijk dat boekingskantoor Friendly Fire haar enigszins in bescherming neemt, en het momentum niet gelijk uitmelkt door haar gelijk in de AFAS te zetten, om maar eens wat te noemen.

Daar is het, zo blijkt aan alles vanavond, de publieksreactie daargelaten, ook veel te vroeg voor. Al na drie kwartier zit de reguliere show erop, speelt ze ‘Ga Dan’ en ‘Satisfyer’ nog een tweede keer, en staan we binnen het uur weer buiten. Verrassend? Nee. Teleurstellend? Evenmin. Want het mag dan uiteindelijk wel een show zijn die bar weinig om het lijf heeft, er is op dit moment niemand in Nederland die een Paradiso 55 minuten lang doorlopend uit z’n voegen kan laten barsten. Roxy Dekker is dan ook one of a kind, volledig uniek in haar authentieke houding, én beschikt over een gunfactor die z’n weerga niet kent.

Als je het voor elkaar krijgt om een stampvolle Paradiso van beneden tot boven continu te laten ontploffen, dan moet je wel van hele zure huize komen om hier níét blij van te worden. Soms hoeft een show niet goed te zijn om een voldoende te krijgen; deze entertainmentwaarde maakt het gebrekkige muzikale aspect meer dan goed.