Evanescence - 22/09 - Ziggo Dome

Evanescence - 22/09 - Ziggo Dome

“We’ve grown up together by now,” memoreert Amy Lee de relatie tussen publiek en artiest terecht. Ziggo Dome puilt net als vier jaar geleden uit voor Evanescence, dat begin dit jaar met Sanctuary weer een knaller van een album afleverde. Daar hoort een tour bij, die niet geheel toevallig door louter vrouwelijke artiesten – Nova Twins en Poppy – wordt ingeleid. Dat was ondenkbaar toen Lee ruim 23 jaar geleden doorbrak en als vrouw in een door mannen gedomineerde subcultuur continu onder een vergrootglas werd gelegd.

Hoe anders is dat nu, gelukkig. De voorprogramma’s drukken hun stempel op de avond en rollen de loper uit. Zodra de titeltrack van Sanctuary de set van Evanescence opent is de toon gezet. Lee oogt vanaf het begin gretig, klinkt beter dan ooit en wordt bijgestaan door haar band – die op bassist Emma Anzai na – al bijna twee decennia haar vaste back-up vormt. “Thanks for having us, it’s good to be back,” klinkt het na ‘Tell Me When You’ve Had Enough’.

Het zijn schaarse woorden richting de zaal, want met 21 nummers op de setlist is er werk aan de winkel. Zo bezorgt de uithaal op voor hitserie Devil May Cry geschreven ‘Afterlife’ een eerste juichmoment en lijken de fans die Sanctuary hebben gemist wakker te schrikken als ‘Going Under’ - van debuutalbum Fallen - een dosis nostalgie de zaal in slingert. Lee kruipt achter de piano op de B-stage voor ‘Lithium’, zo'n ander oudje en het niet eerder live gespeelde ‘Like You’.

De succesjaren van nu-metal en alternative metal maken een revival door, getuige de uitverkochte zalen en bands uit genoemde genres die teruggrijpen naar hun oude sound. Met Sanctuary schaart Evanescence zich ook in dat rijtje en als Lee tijdens ‘Self Destruct’ op haar knieën zakt, zakt Ziggo Dome figuurlijk mee. De reis was lang, maar we zijn er nog. Als even later alle toeters en bellen uit de kast worden gehaald met het door industrial overgoten ‘Calm Down’ – een deel van de band stijgt op plateaus boven het podium dat door vuur omringd wordt – is het plaatje compleet.

“Take today and make it the best day,” een letterlijke “yolo” en nog wat zalvende woorden van de zangeres leiden naar ‘Forever Without You’, dat weer vanachter de piano wordt gespeeld. Lee gidst ons door de duisternis en brengt ons terug tot leven met een knallende, luid meegezongen versie van ‘Bring Me To Life – mét conffetiregen en pyro. Gewaagd om je meest succesvolle nummer niet aan het einde van de setlist te spelen, maar het werkt. Al blijkt het een uitdaging om het gevoel van dat moment nog een keer te evenaren.

Lee probeert het door op een van de plateaus boven het podium te stijgen tijdens ‘About Us’, terwijl Anzai de B-stage voor haar rekening neemt. Ook de grunts van Poppy op ‘End Of You’ komen een eind maar halen het niet. Dan is daar ‘My Immortal’, die andere klassieker. Lee drukt ons voorafgaand op het hart de herinnering aan dit optreden te gebruiken als baken van licht, mocht het donker ons overvallen. De lichtjes gaan al de lucht in voor ze het vraagt en halverwege valt de band haar vanachter de witte backdrop bij. Wat een stem, die nog na-ijlt als het voor de laatste keer confetti regent tijdens afsluiter ‘Wide Open Heart’. Een voor de boeken.