Korn - 08/11 - Ziggo Dome

Korn - 08/11 - Ziggo Dome

Een slordige 25 jaar geleden veroverde het nu-metal genre de wereld. Het nieuwe metal geluid werd geliefd en gehaat door velen. Je kunt zeggen wat je wil, maar veel van deze bands spelen nog altijd in grote zalen. Zo ook vanavond.

We starten echter meteen met de vreemde eend in de bijt. Pixel Grip opent de avond. Deze gitaarloze 3-koppige band blaast een onverwacht geluid de zaal in. Opzwepende electronica zagen we niet aankomen. Kwalitatief is er echt helemaal niets op aan te merken. Dit klinkt gelikt, strak en bij vlagen ook heel catchy. Weinig mensen komen echter voor deze band. Alles en iedereen staat er respectloos doorheen te tetteren. Jammer, want het optreden is gewoon goed. Niet heel spannend, maar gewoon goed.

Een band die zijn sporen al jaren terug heeft verdiend is Architects. De metalcore scène is niet meer zo springlevend als 15 jaar terug, maar Architects is er goed doorheen gekomen. Nu ben zelf niet kapot van metalcore. Sterker nog heb ik nogal een afkeer voor dit genre. Gedurende de show blijkt echter dat dit meer een party metalband geworden is. Al maakt dat het niet beter. Alles is zo catchy en tenenkrommend vrolijk. Het voelt daarnaast alsof je naar een steriel geproduceerde plaat van de band aan het luisteren. Het optreden is absoluut niet slecht, maar de bezieling is heel ver te zoeken. De band ontvangt echter meermaals luid applaus en wordt luidkeels meegzongen, dus wellicht sta ik er helemaal alleen in. Architects laat mij helaas met een misbruikt gevoel achter.

Als het aan Korn ligt is het nu-metal tijdperk verre van voorbij. Of het grondleggers zijn valt te betwisten en de laatste uitgebrachte platen zijn niet heel relevant, maar live behoren ze nog altijd tot de grote jongens.

De band komt op en heeft een gigantisch scherm horizontaal boven zicht hangen. Deze schuift gedurende de show in en uit elkaar. Een extra element wat verschillende nummers een vermakelijke diepte geeft. De band opent met 'It's On'. Een goeie opwarmer, maar het publiek komt bij het volgende nummer pas los. 'Here To Stay' wordt door de volledige zaal meegezongen, net als 'Got The Life' en ook op 'Rotting In Vain' gaat de zaal plat. Wanneer vervolgens de eerste interactie met het publiek wordt gedaan volgt een reeks van het 30 jaar oude Life Is Peachy. Het voelt allemaal wel erg belegen. Er mist een hoop emotie in de nummers, maar het publiek vind het allemaal prima wanneer de hitjes in hetzelfde tempo voorbij denderen. 'Make Me Bad' is qua bezieling veruit het beste nummer van de avond. Al komt de toegift ook prima uit de verf met 'Falling Away From Me', 'Blind' en 'Freak On A Leash'. Het is vermakelijk om al deze Korn-classics voorbij te horen komen. Echter mede door de minimale interactie met het publiek en weinig veelzijdige setlist is het aan jezelf om er vanavond een feestje van te maken.

Ik heb Korn sinds 2002 nu vier keer mogen aanschouwen en voor het eerst merk ik een duidelijke afname in energie. Mocht je er nog eens bij willen zijn is het nog altijd de moeite waard. Ik bespaar mezelf de reis en zet liever een plaat op.