Puscifer - The Normal Isn't Tour - 05/11 - Gashouder

Puscifer - The Normal Isn't Tour - 05/11 - Gashouder

De Gashouder is na een uitgebreide verbouwing een nieuwe speler in het Amsterdamse concertcircuit. Met een capaciteit grofweg tussen die van Paradiso en AFAS Live, vult het industriële monument een gat in het zalenaanbod. Sinds de verbouwing voert de route naar de grote ronde zaal eerst langs een nieuwe ondergrondse verdieping met kluisjes. Eenmaal binnen maakt de imposante, fraai uitgelichte ruimte gelijk indruk. Minder indrukwekkend is de ontvangst. De beveiligers stellen zich opvallend stug op en lijken weinig plezier te beleven aan de komst van het concertpubliek. Misschien moet de Gashouder nog wennen aan zijn nieuwe rol als concertzaal. Eén opdracht nemen de beveiligers in ieder geval uiterst serieus: het handhaven van een absoluut telefoonverbod.

Dat verbod is geen verrassing voor wie bekend is met frontman Maynard James Keenan, maar wordt vanavond met de nodige humor ingeleid. In een animatiefilmpje eisen cartoonversies van Keenan en medezangeres Carina Round dat het publiek de huisregels hardop bevestigt met een collectief ‘We understand’. Het effect is een verademing: geen oplichtende schermen, geen bezoekers die het concert vooral lijken te beleven door de camera van hun telefoon. Voor een recensent is het ontbreken van digitale aantekeningen wat onhandig, maar de extra focus voor er op podium gebeurt maakt veel goed. Des te merkwaardiger is de keuze voor komiek Dave Hill als voorprogramma. Met een glitterhelm, nunchaku’s doet hij zijn uiterste best om te ontregelen. Maar echt werken doet de over de top imitatie van Jack Black vanavond niet. Gitaarspelen kan hij, maar zijn grappen slaan nauwelijks aan.

Zodra Puscifer aantreedt, is het contrast immens. De rauwe, industriële setting van de Gashouder blijkt een uitstekend decor voor de donkere, beheerste sound van de band. Door het vele tegenlicht en de dichte rook zijn Keenan en Round vaak niet meer dan silhouetten in een decor dat zo uit een film noir lijkt te komen. Muzikaal is het optreden ijzersterk en wat opvalt is de subtiele en uitgedachte choreografie. Het duo beweegt zich met precisie over het podium, de verhoging achterin en rondom het drumstel. Zelfs de microfoonstandaards worden in de bewegingen betrokken. Geen houding of danspas lijkt toevallig.

Ook inhoudelijk krijgt het telefoonverbod een vervolg. In ‘The Algorithm’, afkomstig van het nieuwste album, neemt Puscifer de verslavende werking van sociale media en de voortdurende jacht op digitale dopamineprikkels op de korrel. Maar naast die maatschappijkritiek is er volop ruimte voor absurdistisch theater. Tijdens 'The Remedy' levert een ruziënd echtpaar op het podium prachtig acteerwerk af, wat uiteindelijk escaleert in een heuse shoot-out met speelgoedpistolen. Een minstens zo absurdistisch video-intermezzo toont Keenan en Round als buitenaardse wezens in een kolderiek Engels kookprogramma (‘We are on a mission’). Het is die combinatie van vervreemding en humor die Puscifer zo kenmerkt. Ondertussen wint de set muzikaal steeds meer aan intensiteit. Het is bijna jammer dat er een pauze van tien minuten met een aftelklok wordt ingelast.

Na de pauze gaat Puscifer verder op de ingeslagen weg. De lichtshow wordt uitbundiger en de spanning neemt verder toe. Aan het einde van de avond doorbreekt Keenan zijn stugge persona voor een, naar zijn maatstaven, uitgebreid dankwoord. Hij laat weten dat bij het allerlaatste nummer de telefoonban is opgeheven. De band vraagt het publiek bewust te ervaren hoe de connectie in de zaal onmiddellijk vermindert zodra de schermen de lucht in gaan. Dat uitgerekend 'A Public Stoning' hiervoor is uitgekozen, is uiteraard geen toeval. Toch sluit Puscifer de avond niet bloedserieus af, maar met comic relief: Dave Hill fietst nog één keer het podium op voor een te lange gitaarsolo, waarna hij vakkundig door een stagehand de coulissen in wordt gejaagd. Bij Puscifer is zelfs de chaos tot in de puntjes geregisseerd.