Golden Earring: One Last Night - 30/01 - Ahoy

Golden Earring: One Last Night - 30/01 - Ahoy

Golden Earring behoeft geen introductie: een van de langst bestaande bands ter wereld, met een klassieke bezetting die ruim een halve eeuw bij elkaar bleef. De groep werd in 1961 in Den Haag opgericht en ontwikkelde zich al snel tot een van de populairste bands van Nederland, en maakt ook overzees een enorme impact. Toen in 2020 COVID de wereld platlegde, werden plannen voor een groots afscheid in de ijskast gezet. Een jaar later maakte George Kooymans bekend aan de progressieve ziekte ALS te lijden, een reden voor de band om per direct te stoppen. Alsnog is er het grote, meerdaagse afscheid One Last Night in Ahoy, met een waslijst aan gastartiesten om een eerbetoon te brengen. Wij bezochten de laatste dag van de concertenreeks, vrijdag 30 januari.

De versterkende artiesten komen uit de stal van De Vrienden van Amstel, maar deze avond draait gelukkig puur om de muziek van de Haagse heren, en spektakel laat men achterwege. Er zijn twee afwisselende podia aan weerskanten van de zaal, plus een weinig gebruikte stage in het midden met een catwalk ernaartoe. Barry Hay, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk sluiten af en aan gedurende de avond. Het publiek bestaat uit fans van het eerste uur, maar ook duidelijk aanwezige twintigers en dertigers die de muziek met de paplepel ingegoten hebben gekregen (ikzelf via mijn moeder).

Na een montage van de beginjaren van de band op de schermen knallen de lichten aan en trapt Son Mieux af met stadionrockuitvoeringen van ‘Twilight Zone’ en ‘Clear Nite Moonlight’. Vooral de frontman in leren broek heeft er zin in en geeft een sleazy twist aan de nummers. Na ‘Weekend Love’ nemen de Wodan Boys het stokje over met ‘Don’t Be Silly’, een pas verschenen bewerking van een nooit uitgebrachte Earring-demo die in 2023 alsnog het licht zag. De band geeft er z’n eigen draai aan, die heel erg op de hardrockzijde van de originele artiest leunt.

Na vier nummers schakelen we naar het podium aan de overkant voor een jolige uitvoering van ‘Burning Stuntman’ met gemaxde sax en de meerstemmige melancholie van ‘Another 45 Miles’. Maan sluit aan met tamboerijn voor een beetje doffe ‘I Can’t Sleep Without You’, maar met een volgeperste twee uur blijven we niet lang hangen in de mindere momenten. Vanaf de vloer en de tribunes wordt alles uit volle borst meegezongen, en het is moeilijk om niet meegevoerd te worden in de bitterzoete stemming op de gezichten van de toeschouwers.

Bij grote producties met een veelvoud aan instrumentenwisselingen kan er veel misgaan, maar er zijn maar een handjevol momenten waarop muzikanten wegvallen. Het is leuk om te zien hoe iedere artiest zijn eigen kleur aan de liedjes geeft. Davina Michelle geeft een haast gotische twist aan ‘Just A Little Bit Of Piece In My Heart’ met spookachtige strijkers, Flemming voert elke track waarin hij bijspringt met een guitige jeugdigheid en Danny Vera gaat op de country-tour met een uitvoering van ‘Hold Me Now’ uit de bodem van een whiskeyglas. ‘Going to The Run’ wordt opgedragen aan George Kooymans, en het is zowel hard als hartverscheurend. 5 euro per ticket gaat vanavond naar onderzoek om ALS te bestrijden, om vergelijkbare slachtoffers van de ziekte in de toekomst te voorkomen.

Het experiment dat The Opposites doen met ‘Dong-Dong-Di-Ki-Di-Gi-Dong’ gaat op z’n gat, maar dat wordt dan weer uitgebalanceerd door DeWolff, die met hun psychedelische flair teruggrijpen naar de fase waar Golden Earring zelf in zat eind jaren ‘60. Barry Hay pocht tussendoor dat de band eigenlijk in Amsterdam zou staan vanavond, maar dat hij ze toch naar Ahoy heeft weten te halen. Tegen levende legendes zeg je geen nee. Di-rect doet ook een duit in het zakje met ‘When the Lady Smiles’, waarbij Barry zingt alsof ie bezworen is en de fans een begeleidend koor vormen.

Dan volgt er even duisternis, waarna Rinus Gerritsen uit het midden van de zaal een lange bassolo doet, vergezeld van een elektronische beat. Ook Cesar Zuiderwijk gooit er een drumsolo achteraan, waarbij op de schermen is te zien hoe hij staande op de drumpedalen danst. Ongeacht de leeftijd gaan ze beiden helemaal los. De finale kan natuurlijk geen ander lied zijn dan ‘Radar Love’. Als een supergroup komen alle gastartiesten het podium op om de Earring-leden voor één laatste, lange uitvoering te vergezellen, waarbij iedere muzikant de kans krijgt om te schitteren. Het is een lied waarbij het publiek losgaat alsof ze weer jong zijn, en dat eindigt in overdonderend applaus, terwijl er een grote groepsknuffel plaatsvindt op de stage. Het einde van een tijdperk, met als vaarwel een clip van George Kooymans die een ingetogen versie van ‘Hold Me Now’ op groot scherm. Tranen worden weggepinkt en zalige glimlachen staan op de gezichten terwijl men huiswaarts stroomt. We hebben een mythe meegemaakt.