Kneecap - 12/11 - AFAS Live

Kneecap - 12/11 - AFAS Live

Het Noord-Ierse trio Kneecap heeft de afgelopen tijd flink de wind in de rug. Nadat hun gelijknamige film ze in één klap van underground naar de schijnwerpers katapulteerde, zijn de mannen niet meer uit het nieuws weg te slaan: headlinershows, awards, maar ook genoeg discussies over hun uitgesproken pro-Palestijnse statements. Afgelopen jaar zetten ze Best Kept Secret compleet op zijn kop, en dat momentum brengt ze nu naar een uitverkochte AFAS voor hun grootste Nederlandse soloshow tot nu toe.

Het publiek is een bezienswaardigheid op zich. Je ziet Ierse vlaggen als capes, keffiyehs als modieuze protestaccessoires en ook de kenmerkende voetbalshirts van hun Ierse collega’s Fontaines D.C. duiken overal op. Voorprogramma Miss Kaninna - een First Nation-queer rapster uit Australië - trapt de avond af. Haar politieke boodschap staat net zo centraal als haar muziek: scherpe teksten over kolonisatie en First Nations-rechten vliegen moeiteloos over in strakke bars en twerkmoves.

Na een korte pauze is het tijd voor Kneecap. DJ Provai komt als eerste op, gehuld in een Noord-Ierse bivakmuts. De zaal staat direct aan. De AFAS is dan misschien geen Arena, maar de sfeer is hier vanavond een stuk beter dan de afgelopen seizoenen in dat andere gebouw een paar meter verderop. De verlichting is wat donker afgesteld, waardoor de mannen soms vooral als silhouetten te zien zijn. Maar bij Kneecap gaat het erom wat je voelt en niet wat je ziet.

De DnB-achtige beats hakken live hard binnen, soms met een overslaande bas. Qua sfeer voelt het minder als een alternatief hiphopconcert en meer als een chaotische clubnacht tijdens ADE. De moshpits zijn dan ook meer ‘lief dansend geduw’ dan ‘alles kapot’. En dat is precies wat Kneecap zo uniek maakt: ze gieten protest en boosheid om in liefde en uitzinnige vreugde. Zeker vanaf de liveknaller ‘Your Sniffer Dogs Are Shite’ gaat het echt los.

Er gebeurt van alles. Mensen klimmen op elkaars schouders, er wordt luidstemmig meegebruld en er ontstaat zelfs een zittend roeiteam midden in de zaal. Ook klinkt er luid gejuich bij hun politieke boodschappen. “We stoppen niet met praten voordat er een oplossing is voor de Palestijnen,” klinkt het vanaf het podium: het soort zin waarvoor Esther Ouwehand probleemloos front row had kunnen staan, met een protestbord in de hand.

Na iets meer dan een uur komt de show ten einde. Mensen zijn bezweet, warm en zichtbaar voldaan. Kneecap, het perfecte recept voor chaos met inhoud.