Mckinley Dixon - 27/10 - Paradiso

McKinley Dixon - 27/10 - Paradiso

Twee jaar geleden stond McKinley Dixon voor het eerst in de bovenzaal van Paradiso. Een handjevol nieuwsgierigen en diehardfans waren getuige van een optreden dat smaakte naar meer en met het geprezen album Magic, Alive! op zak is de rapper terug op vertrouwde grond. Aan de vooravond van zijn dertigste verjaardag trakteert hij de – ditmaal uitverkochte – zaal op een ruim uur opzwepende hiphop, bijgestaan door zijn drummer en toetsenist.

Dixon oogt fris en hongerig op het podium: zijn haar zit in twee grote proppen vastgebonden, de gespierde armen passen maar net in de mouwtjes van zijn T-shirt en in het licht reflecteert zijn neuspiercing. Hij is klaar om zijn nieuwste wapenfeit aan ons te presenteren, waarop hij tekstueel meer de diepte ingaat. Op voorganger Beloved! Paradise! Jazz?! rapt Dixon vooral over culturele onderwerpen die voor de luisteraar niet onbekend in de oren klinken, al dan niet aangereikt door de popcultuur.

En die oude tracks doen het nog steeds lekker, zo blijkt. Tijdens ‘Sun, I Rise’ en ‘Tyler, Forever’ gaan de handjes de lucht in, maar ook ‘Chain Sooo Heavy’ van derde album For My Mama And Anyone Who Look Like Her gaat als een speer. Het nieuwere ‘We’re Outside, Rejoice!’ wordt kracht bijgezet door een onverwachte drumsolo aan het einde en de bijval vanuit het publiek tijdens ‘The Story So Far’ komt voor de rapper totaal onverwacht.

De chemie tussen Dixon en zijn twee vrouwelijke bandleden is net zo aanstekelijk als zijn contact met het publiek. “We’re a white ass crowd,” roept iemand. Antwoord lachend: “Yeah you’re a white ass crowd, but we’re in Amsterdam, what do you expect?” En even later, eveneens lachend: “Thank y’all for being here, yadda yadda yadda… you know the clichés!” Het zijn korte momenten die de show intiem maken, zonder de muziek onder te laten sneeuwen.

Daarin missen we wel de blazers en andere jazzy instrumenten, maar de wat hardere naar rock neigende sound van de tweekoppige band werkt ook lekker. ‘Could’ve Been Different’, titeltrack ‘Magic, Alive!’ en die andere titeltrack ‘Beloved! Paradise! Jazz?!’ zijn tot het laatst bewaard en als er ergens nog een verse aan de genocides in de wereld opgedragen wordt is de kers op de taart gelegd. Dixon laat geen moment onbenut om zijn politieke kant te tonen en bewijst tijdens toegift ‘Run, Run, Run’ nog één keer waarom hij een veel groter publiek verdient.