Dermot Kennedy - 12/09 - Openluchttheater Rivierenhof

Dermot Kennedy

Stiekem vindt Dermot Kennedy touren helemaal niet zo leuk. Of althans, hij vindt het doodeng, op zo’n podium, terwijl tig paar ogen op je gericht staan. Toen ie zo’n twee-en-een-halfjaar geleden in de AFAS Live stond, viel dat al op: stamelend zette hij toen een overigens uitstekend show neer. Na die tournee werd het even wat stilletjes rondom de Ierse singer-songwriter; het reizen viel hem zwaar, mede vanwege de eenzaamheid die het volgens hem met zich meebrengt.

Nu, terwijl de herfst nadert - sowieso een ideale tijd voor zijn songs, met een kop thee en een wakkerend vuurtje uit de open haard (of op je tv-scherm) - is hij terug: ‘A Promised Return’, met een rondgang langs allerhande ‘intieme’ podia. Een van de mooiste podia die hij deze maand in Europa aandoet, ligt op een steenworp afstand van de stad Antwerpen, het OLT (Openluchttheater) Rivierenhof. Middenin de natuur, met een fraaie oplopende tribune, waardoor vrijwel iedereen goed zicht heeft op de aantrekkelijke, maar toch ook soms (wederom) wat slungelig ogende dertiger.

Maar ja, geen kniesoor die daarop let, zodra hij eenmaal zijn liedjes laat spreken. Anderhalf uur lang betovert hij het Vlaamse publiek met zijn stem en de summiere, maar prachtige muzikale bezetting, die bestaat uit een pianist, een contrabassist en een violist. Hij opent met het prachtige ‘For Islands Fire and Family’, een fan favorite die bij zijn vorige tour vrijwel nooit op de setlist stond. Zijn stem moet nog even warmdraaien bij die eerste liedjes, wat overigens niet wil zeggen dat hij vals zingt, of ernaast zit; maar eigenlijk blijkt pas verderop in de setlist, na een kwartiertje of wat, hoe waanzinnig hij deze avond bij stem is.

Ontdaan van alle productionele opsmuk grijpt bijvoorbeeld single ‘Power Over Me’ je onverwachts bij de strot, in een blokje dat met het ijzersterke ‘Innocence and Sadness’ en (even eerder) ‘An Evening I Will Not Forget’ - nog zo’n publieksfavoriet - de haren op je armen überhaupt doet opzetten. Tussendoor deelt hij hier en daar kort wat persoonlijke verhalen, over zijn vrienden, over zichzelf, en over het leven, die hij duidelijk nog niet veel gedeeld heeft. In tegenstelling tot de AFAS-show komen ze wat minder ingestudeerd over, en daarmee dus wat oprechter, wat de connectie tussen hem en de pakweg tweeduizend bezoekers alleen maar versterkt.

Het is dan ook - de combinatie van de fraaie vertolking van zijn liedjes en de onderlinge relatie - niet wonderlijk dat het muis- en muisstil is in het theater in Deurne. Anderhalf uur lang kun je vrijwel continu een speld horen vallen, en zo hoort het ook. Dermot heeft er overduidelijk goed aan gedaan een tandje terug te schakelen wat betreft het formaat van zijn liveshows, en dat werpt vanavond absoluut zijn vruchten af.