Autechre - 06/08 - Melkweg

Autechre - 06/08 - Melkweg

De liveshows van Autechre zijn – net als de muziek - een beleving op zich. Het Britse duo maakt al decennialang elektronische muziek die in de hoek van IDM gedrukt kan worden: complex, gelaagd, divers en overdonderend. Tijdens een korte tour over het Europese vasteland is Amsterdam de eerste halte. Online ontstond er een heuse run op tickets en de doorgewinterde fans claimen al vroeg een plek in de zaal waar het geluid het beste binnenkomt.

Nieuwbakken luisteraars worden door ervaringsdeskundigen bijgepraat over wat er gaat gebeuren. 'De lichten gaan straks allemaal uit dus het maakt eigenlijk niet uit waar je staat,' horen we bijvoorbeeld. Dat is de meest beknopte samenvatting die je kunt geven, want ja, de lichten gaan inderdaad allemaal uit. Het poppetje op de nooduitganglampen en af en toe een flitsende camera zullen de komende anderhalf uur de enige connectie met de realiteit vormen.

Autechre zorgt dat elke liveshow uniek is, dus elke set is anders. Vanavond in de Melkweg leunen Rob Brown en Sean Booth op hun bijna veertigjarige ervaring van muziek maken, waarbij ambient en breakbeat de boventoon voeren. Doordat de zaal in het donker gehuld is worden bezoekers gedwongen zich over te geven aan het moment. Uiteraard zijn er nog mensen die het wagen een gesprek aan te knopen, bang om teruggeworpen te worden op zichzelf en de grote leegte.

Wie zich overgeeft – en dat gebeurt bij iedereen na een tijdje vanzelf – komt in een tunnel terecht waarbij gedachten verdwijnen. De pulserende beats en ritmes veranderen steeds opnieuw en wiegen je in een trance waarbij het lichaam op een natuurlijke manier reageert. Voor de een is dat heen en weer deinen met de ogen gesloten, de ander danst alsof ze onder stroom staat en weer een ander staart bewegingloos in het grote niets.

De enige onderbreking vindt – helaas - plaats door een technisch defect na een half uur in de set. Even een pauze, de lichten bij de bars weer aan zodat het vocht aangevuld kan worden, om vervolgens weer terug in hypnose te geraken. Af en toe klinkt er gejuich of geklap als de muur van geluid in een chaos van schoonheid verandert, verder houdt het publiek zich stil. Dan is het ineens gedaan. De lichten gaan aan, de pupillen worden weer klein en het napraten begint. Hier had je bij moeten zijn.