The Opposites - 01/11 - Gashouder

The Opposites breken de nieuwe Gashouder meteen weer af.

Het is misschien een comeback die sinds 2022 beloofd wordt, maar het lijkt er nu, na twee kakelverse singles, toch echt op dat The Opposites serieus werk aan het maken zijn van hun terugkeer aan de top van de Nederhop. Willem & Twan mogen dat feit vieren in een compleet vernieuwde Gashouder in Amsterdam met twee uitverkochte shows.

Het is dertien jaar geleden dat het duo samen een album uitbracht, en als ik aan het begin van de avond de zaal rond kijk, valt het meteen op dat ze sinds die tijd toch een compleet nieuwe generatie fans aan zich hebben weten te binden.
En de zaal mag dan vernieuwd zijn, maar het podium staat letterlijk in de steigers, inclusief het typische groene doek, met een uitsparing waar de DJ in gesitueerd is, en twee grote schermen aan weerszijden.

En die nieuwe generatie moet misschien nog even inkomen als er begonnen wordt. We starten met ‘Kom naar huis’, die welgeteld twee weken uit is, maar dat wordt opgevolgd door ouder en minder bekend werk als ‘Rollende Steen’ en ‘Droom, Denk, Doe’. Big2 heeft echter de gave om beats te bouwen waarbij het vrijwel onmogelijk is om stil te blijven staan.

Zo staan we bij de heerlijk smerige Westcoast knaller ‘Blam Blam’ met Adje al te bouncen, en bij ‘Laatste Keer’ is het duidelijk; De heren voelen zich op hun best wanneer ze op het podium staan, en ik kan het kippenvel van achterin de zaal nog op hun armen zien staan als het publiek het leeuwendeel van het werk van ze overneemt.

Maar het wordt pas echt feest als DJ Fanny het heel even stil laat vallen. Het gevoel bekruipt je meteen dat het tijd is voor het echte werk. Twan brengt de microfoon naar z’n mond, kijkt z’n collega aan en heeft twee woorden nodig.

“Heuhj Willem!”

Je hóórt de collectieve grijns gewoon door de zaal rollen, zo iconisch is het intro van ‘Geen Klasse, Geen Style’. Het is nu echt tijd om te Høken en we krijgen vanaf dit moment ook nog nauwelijks adempauze. In een grondig tempo worden we de denderende discografie door gesleurd, met achtereenvolgens ‘Kom nie hier’, ‘Sjonnie & Anita’, en een medley van ‘Oew Oew’, ‘Slaap’ en ‘Wat wil je doen’.

Heel even gaat de voet van het gaspedaal met ‘Zij aan zij’ en de volgende megahit ‘Sukkel voor de liefde’. Hier komt S10 ook even voor op het podium om de honneurs van Mr. Probz waar te nemen, en ook hier lijkt het volledige publiek elke lettergreep uit de tenen mee te rappen.
Maar de mannen zitten niet al dertig jaar in het vak om ons tot rust te laten komen, en ze maken door de hele avond heen duidelijk dat het hoog tijd is om die vernieuwde Gashouder meteen weer af te breken, dus wordt er weer zo’n iconisch intro ingezet.

“Ey Jongens gaan we lekker biertjes zuipen?!”

“Oh Wat??”

‘Me Nikes’ is het startschot voor de hele zaal om te gaan springen, en vanaf dit moment is het écht onmogelijk om nog stil te blijven staan. De veteranen zijn meesters in het bespelen van het publiek, en er wordt nog eens duidelijk gemaakt dat je een plekje bij de muren moet gaan zoeken als je morgen op tijd de kinderen naar school moet brengen. Want voor het podium “Moet het een klerebende worden” als ‘Hey DJ’ wordt ingezet, en als dat opgevolgd wordt met ‘Broodje Bakpao’ wordt door de rappers de moshpit uit elkaar gehaald om er een ‘wall of death’ van te maken.

Naar mijn beste weten zijn er héél weinig Hiphop shows die dit soort taferelen voor elkaar krijgen, maar The Opposites krijgen het al ruim 2 decennia voor elkaar. Al heeft het laatste kwart van de avond nog relatief weinig met Hiphop te maken, want we staan ondertussen met z’n allen te hakken, verlicht door een lichtshow die niet zou misstaan op een festival als Defqon. Maar dit is een lijntje waar de mannen al heel lang uitstekend op weten te balanceren, en hebben uitgebouwd tot één van de meest epische liveshows die de Nederhop kent.

‘Licht uit’ is daar ook weer zo’n voorbeeld van. Kippenvel vanaf de eerste tonen. Ja, het is duidelijk, ondergetekende is fan, en dat ook al heel lang, maar de mannen blijven het keer op keer bewijzen. Ook deze track is weer uitgebouwd met een techno-outro, en gaat vrijwel naadloos over op ‘Thunder’. Ik voel mijn kale kop kaler worden, ik zie paardenstaarten strakker worden, en alsof er een spreuk over de benen is uitgesproken, knikken de knieën en staan we nu toch echt allemaal de broekzakken leeg te hakken.

Om vervolgens om klokslag 22:00u de zaallichten aan te zetten. De airco begint te blazen, en staan we opeens in de stilte naar adem te happen. Klaar?

Nee joh.

Niet voordat Orgel Joke ‘Dom, Lomp & Famous’ heeft ingezet, Dio en Willie Wartaal meehelpen om nóg zo’n klassieker ten gehore te brengen, we opeens met z’n allen van links naar rechts staan te springen, en vervolgens met ‘Slapeloze Nachten’ nog een keer het kippenvel tevoorschijn voelen komen. Én er een cirkelpit gevormd wordt onder de koepel van de Gashouder. Én Willem & Twan nog even boven op het publiek komen staan. Het laatste nummer duurt ondertussen ruim 10 minuten, maar het lijkt alsof ze er maar geen genoeg van kunnen krijgen.

Wij in ieder geval niet. En met de belofte dat ze nu toch écht helemaal terug zijn, en er nog veel meer nieuwe muziek aan komt, kunnen we nu toch echt de hartslag laten zakken, de huissleutels van de grond pakken, en ons tevreden stellen met het feit dat we nog lang niet van dit iconische duo af zijn.