Simple Plan - 09/10 - AFAS Live

Simple Plan - 09/10 - AFAS Live

Het is het jaar van de nostalgie. Millennials kunnen hun geluk niet op met alle comebacktours van sterren uit de jaren 90 en zero's. Ook poppunkband Simple Plan past perfect in dat straatje. Maar waar we als tieners vooral dachten dat de teksten precies verwoordden hoe we ons voelden, komt de boodschap vanavond in AFAS Live pas écht binnen. Want nu we dertigers en veertigers zijn, voelen we die teenageangst misschien wel meer dan ooit.
‘I'm just a kid, and life is a nightmare’, zingt Pierre Bouvier. ‘Now it's just too late, and we can't go back.’ En natuurlijk: ‘Do you ever feel like breaking down?’ Zinnen die we vroeger woord voor woord meezongen omdat we ons erin herkenden. En ook nu zingt het publiek de emotionele teksten luid mee, misschien wel harder dan ooit.
Met kleurrijke decors vol palmbomen en , felle lampen en zelfs een ouderlijk huis op het podium neemt Simple Plan ons mee terug naar onze jeugd. Waar is al die kleur gebleven? De bandleden zien er nog vrijwel hetzelfde uit als twintig jaar geleden, inclusief de kenmerkende poppunkoutfits. En hoewel de zang niet altijd even zuiver klinkt, maakt dat voor de sfeer weinig uit. Het publiek komt niet voor een perfecte vocale prestatie, maar voor een avond vol herkenning.
En die krijgen we. Met nummers als ‘I'd Do Anything’, ‘Addicted’, ‘Welcome to My Life’ en ‘Summer Paradise’ passeren de hits in rap tempo de revue. Het is moeilijk om stil te blijven staan wanneer ‘Jump’ door de zaal knalt. De teksten zitten nog ergens diep in het geheugen opgeslagen en komen er moeiteloos uit. Alsof we nooit zijn gestopt met luisteren.
Emotie tussen het publiek
Toch draait de avond niet alleen om springen en meezingen. Tijdens ‘Untitled (How Could This Happen to Me?)’ neemt Bouvier plaats achter de piano op het B-podium, midden tussen het publiek. De emotionele ballade vormt een rustpunt in de energieke show. Juist tussen alle uitbundigheid krijgt het nummer de ruimte om binnen te komen.
Ook de humor ontbreekt niet. Tijdens ‘What's New Scooby-Doo?’ verschijnen fans verkleed als Scooby-Doo op het podium. Een heerlijk absurd moment dat precies past bij de speelse sfeer van de avond. En wanneer Simple Plan voor de toegift terugkeert met ‘I'm Just a Kid’ en ‘Perfect’, is het feest compleet.
Simple Plan bewijst in AFAS Live dat nostalgie meer is dan terugverlangen naar vroeger. Het is ook ontdekken dat de muziek die je als tiener troost bood, jaren later nog steeds iets voor je betekent. We zijn ouder geworden, maar de teksten zijn niet minder herkenbaar. Misschien begrijpen we ze nu zelfs beter. En dat maakt deze avond, tussen alle felle kleuren en bekende melodieën, verrassend emotioneel.