Ronnie Wood and his band - 08/09 - Paradiso

Ronnie Wood

Met een nieuw album op zak staan The Rolling Stones weer volop in de schijnwerpers. Een tournee zit er voorlopig niet in voor de langst tourende rock-'n-rollband ter wereld. Het bloed kruipt gelukkig waar het niet gaan kan: Ronnie Wood trekt eropuit met zijn eigen band. Daarmee keert hij terug naar Paradiso — voor het duurste concert in de geschiedenis van de poptempel.

Vanavond horen we enkele Rolling Stones-nummers. Maar ook genoeg werk van die andere legendarische band waarin Ronnie Wood speelde: The Faces. Wood is 79 jaar oud, maar staat als een — zij het wat stijve — enthousiaste twintiger op het podium. Met een grote grijns gooit hij zijn handen in de lucht, waagt een dansje of grapt met zijn bandleden.

Ronnies zangstem is bepaald geen aangename, maar hij lost dat knap op door de gastzangeressen een hoofdrol toe te bedelen. In de afwisseling van stemmen verrast Wood soms wel door sterk te klinken. Het Bob Dylan-nummer 'Seven Days' klinkt voortreffelijk, en ook in de gospel van 'Chain of Fools' smelten zijn stem en die van de zangeressen mooi samen.

Uiteindelijk komt iedereen om de legende in een intieme setting te zien. In zijn gitaarspel kost het Wood duidelijk moeite om soms even over te schakelen van de gewone gitaar naar een slidesolo, maar wanneer hij die focus weet te pakken, leveren die momenten juist de hoogtepunten op. Waar hij tijdens de toegift met 'Dust My Broom' even op gang moet komen, stapt hij eerder op de avond meerdere keren voortreffelijk naar voren voor een stukje slidegitaar.

Met zijn allstar-band zorgt Wood vooral voor een dampend feestje. Dit is ongetwijfeld de meest overgekwalificeerde feest-, partij- en braderieband ooit. Het repertoire is een jukebox uit de jaren zestig; de covers lopen uiteen van reggae (Hopeton Lewis) tot soul (The Shangri-Las) en blues (Willie Dixon). Hoogtepunten zijn er genoeg — bijvoorbeeld het extreem funky, lang uitgesponnen 'Hey Negrita'. Maar er zijn ook mindere momenten. Zoals de flauwe meezingversie van het countrynummer 'Country Honk': een nummer dat werkelijk de stem van Mick Jagger vergt. En was er echt geen origineler keuze dan 'River Deep – Mountain High'?

Al met al biedt Ronnie Wood zijn publiek de ultieme avond rock-'n-roll voor de liefhebber van The Rolling Stones. Bewust blijft eigen materiaal tot het minimum beperkt. Door goed te leunen op bekende nummers én op de achtergrondzangeressen brengt de oude legende een stampende avond soul, rock-'n-roll en blues ten gehore.