Harry Styles - 16/05 - Johan Cruijff ArenA

Harry Styles

Ach, Harry Styles, en al zijn Harry´s (Harries?), er was de afgelopen weken veel over hem en hen te doen. Na zes aangekondigde shows, werd er nog een viertal aan toegevoegd, en heeft het er inmiddels alle schijn van dat de boekers de populariteit van de voormalig One Direction-zanger ietwat overschat hebben: deze zogeheten residency-tournee heeft vooralsnog niet het succes dat Styles er zelf van gehoopt had. Dat heeft echter niet alleen met de kaartverkoop te maken, blijkt vanavond.

Integendeel. Want hoewel hij zijn uiterste best doet zichzelf live opnieuw uit te vinden (en daar ook veelvuldig in slaagt), is er veel aan te merken aan de manier waarop hij zijn show heeft ingestoken. Zo kijken de tieners en twintigers die diep in de buidel hebben getast voor een staanplaats (tot wel 350 euro per ticket) in het linkervak voornamelijk tegen de loopbrug aan die Harry sporadisch tot halverwege de vloer van de Johan Cruijff ArenA brengt.

Daarnaast laat het geluid - zoals vrijwel altijd in het Ajax-stadion - meermaals te wensen over. Het ene moment is zijn stem krakerig (vermoedelijk microfonie, wat voor een show van dit kaliber vrij bizar is), het andere moment vallen subtiele details (zoals de strijkers) volledig weg tegen het elektronische geweld dat Styles anno nu omarmd heeft. Want dat moet ook gezegd: de nieuwe stijl die hij zich de afgelopen tijd eigen gemaakt heeft, werpt wel zijn vruchten af.

‘Adore You’ wordt zo wedergeboren, de strijksectie in ‘Matilda’ schittert als nooit tevoren en de enorme discobal tijdens ‘Aperture’ (met afstand het beste liedje van Styles’ langverwachte, maar zeer wisselvallige nieuwe album) halverwege de show voegt daadwerkelijk iets toe aan de toch al zo dolenthousiaste sfeer de in het stadion hangt. Want dat de Harry’s uitzinnig zijn vanaf de allereerste seconde, wanneer Elvis’ wanstaltige ‘Bridge Over Troubled Water’-cover door de speakers schalt, dat is wel duidelijk.

Dat er lang naar deze show is uitgekeken en alle toeters en bellen die ermee gepaard gingen, maken de deceptie van de beleving daarom des te groter. Styles heeft een gigantisch podium laten bouwen dat aan beide kanten van de zaal tot diep in de zaal reikt, maar dat door de merkwaardige loopbruggen ervoor zorgt dat ie zelf voor een deel van het (staande) publiek nauwelijks te zien is.

Van bovenaf blijkt het overigens wél een fraai geheel te zijn, met lichtgevende balken die het hele podium doen oplichten. Het blijft echter een bittere nasmaak hebben voor een deel van het publiek dat honderden euro’s voor hun grote idool betaald heeft, om die vervolgens nauwelijks te kunnen zien. Maar wie er oké mee is Harry voornamelijk op het grote scherm te zien en het bij vlagen ontzettend matige geluid op de koop toe wil nemen, ziet een verfrissende popster die z’n uiterste best doet alle hoeken van de ArenA te bereiken. Iemand die bovendien bereid is muzikale keuzes te maken die misschien impopulair kunnen blijken, omdat hij zijn idealen en voorkeuren stelt boven wat van hem verwacht wordt.

Dat straalt vanavond wél positief op hem af, want dankzij die keuzes (die hij ook consequent doorvoert in deze liveshow) zet hij een avond neer die zowel de meest zoetsappige popliefhebber als de meest zure boomer kan bekoren. Wat echter aan het einde van de avond óók blijft hangen, is de bittere nasmaak van een show die niet volledig zijn potentie heeft waargemaakt.