Tom Smith - 11/04 - Het Zonnehuis

Tom Smith - Zonnehuis | There Is Nothing In The Dark Which Isn’t There In The Light Tour

Het lijkt soms alsof de wereld vergaat; op het wereldtoneel of op persoonlijk vlak. De volgende ochtend word je wakker, en in de ochtendstilte keert de rust terug. Stormen gaan uiteindelijk altijd weer liggen.

Het is een gedachtegoed dat toepasbaar is op het klimaat in 2026, maar het is vooral de kern van ‘There Is Nothing In The Dark Which Isn’t There In The Light’. Het debuut van zanger Tom Smith is er eentje van struggles, optimisme en hoop.

De naam doet wellicht niet meteen een belletje rinkelen - normaliter staat Tom Smith als dirigent van eigen chaos op het podium als frontman van The Editors. Na twintig jaar brengt de Brit voor het eerst solowerk uit.

In Nederland krijgt het Zonnehuis in Amsterdam als eerste zijn solodebuut live te horen, waarna hij vervolgens de Nieuwe Kerk in Groningen en Tivoli Hertz in Utrecht aandoet. De intieme locaties zijn een zeldzaamheid voor de band waar hij al jaren stadions mee plat speelt. De kleine kerkjes en theaters blijken een uitstekend huwelijk voor zijn soloplaat.

We treffen de man in het Zonnehuis in alle rust op een barkruk en met een akoestische gitaar. Gestript van gitaargeweld, scheurende synthesizer, diepe ronkende baslijnen en snelle drums is er op dit moment niets te horen behalve die haarscherpe baritonstem. Het is alsof de zanger is gaan abseilen in een ravijn waar alle randjes van zijn stem weerkaatsen.

Opener ‘Deep Dive’ was een van de eerste nummers die hij schreef, en die de albumtitel inspireerde. Het is vanaf de eerste klanken door de zaal duidelijk dat we een stukje magie in optima forma te horen krijgen.

Hoewel het nieuwe werk als een bundel droevige liedjes kan klinken, zijn ze dat zeker niet. ‘Life is For Living’ predikt nog het meest in de kerkachtige omgevingen van deze tour. ‘Endings Are Breaking My Heart’ zet de deur open voor het publiek naar een diep persoonlijk en nostalgisch gevoel. Tijdens ‘Lights of New York City’ pakt hij zoveel adem tussen de woorden in, dat je eigen verbeelding ruim de tijd krijgt om op een nostalgische reis door je herinneringen te gaan.

‘Broken Time’ drijft daarop verder, zelfs romantisch en hoopvol. Hoewel deze oorspronkelijk was geschreven voor de akoestische gitaar, gebundeld met ‘Leave’, zijn deze uit elkaar getrokken en versterkt met piano en elektrische gitaar. Dat doet de Brit niet zelf - dit indrukwekkende spel komt vanavond bij muzikant Nick Willes vandaan. Het is duidelijk dat de man vaker gitaarpartijen heeft gespeeld bij de Editors, door hoe naadloos hij aansluit bij Smith.

Er is veel ruimte in het Zonnehuis voor soms gênante stiltes. Een beetje ongemakkelijk soms, maar de Engelsman maakt gebruik van de momenten voor scherpe observaties en grapjes, zoals het betrappen van iemand die zijn telefoon niet op stil had gezet. Zelden is er een dialoog wanneer hij in zijn gebruikelijke setting op het podium staat.

Hoe kan het ook anders dan dat het werk van de Editors niet in deze setlist terecht zou komen? En het zijn niet de minste uit de enorme discografie; publieksfavorieten ‘No Sound But The Wind’, ‘Ocean of Night’, ‘The Phone Book’ en ‘An End Has A Start’ komen meer tot hun recht dan ooit tevoren. Veel gezichten in de zaal zullen ongetwijfeld het werk van de Editors vanavond voor het eerst in een ander daglicht zien.

Het van oorsprong broeierige en bijna apocalyptische ‘The Weight’ is als akoestische uitvoering een compleet nieuw nummer. Het beukende en messcherpe ‘Munich’ is opeens zacht als boter, zo breekbaar als een twijgje. Alsof “you’ll speak when you’re spoken to” geen valse tong meer is, maar plaatsmaakt in hetzelfde nummer voor “people are fragile things, be careful what you put them through.”

Het dreunende ‘Papillon’ verstild, “we’ll find our own way home somehow” klinkt ineens hoopvol. Dansend om zijn stem is een zachte golvende elektrische gitaar, een manier van spelen dat zomaar knipoogt naar een virtuoos zoals Patrick Watson. Dankzij het samenspel met Nick Willes zijn de doorleefde nummers van de Editors verder uitgediept dan op het studioalbum.

Het venijnige ‘Blood’ verliest zijn snelheid en lijkt ineens hoopvol en humaan. ‘What Is This Thing Called Love’ echoot juist groter en indrukwekkender in de stilte, Smith haarscherp en op de top van zijn kunnen.

Tijdloze tranentrekker ‘Smokers Outside The Hospital Doors’ is hekkensluiter van een intieme set waar fans in hun handen knijpen dat ze hier bij konden zijn. Met deze keuze voor de intieme setting op deze tour stelt hij zichzelf kwetsbaar genoeg op, dat teksten de ruimte hebben om te resoneren bij zijn publiek.

Wie doet het de man na? Frontman van de Editors, deel van het duo Smith & Burrows en nu ook solo - meer dan geslaagd. Tom Smith slingert een stukje magie en hoop de wereld in op een moment dat het meer dan ooit nodig lijkt.

Het album ‘There Is Nothing In The Dark Which Isn’t There In The Light’ is uit op cd en vinyl.