White Lies - 26/02 - AFAS Live

White Lies - AFAS Live | Night Light Tour

White Lies is bij uitstek een echte millenial-band. De dansbare donkere indierock van de jaren ’00 heeft ontzettend veel invloed gehad van deze bijzondere band. Na jarenlang in het clubcircuit rondgedanst te hebben in het formaat van Tivoli Vredenburg, staan ze vanavond voor het eerst in het massieve en nagenoeg uitverkochte AFAS Live. Het is de vraag of dat een stap in de juiste richting was.

De band omschrijft het als ‘witte leugentjes hebben juist een donkere ondertoon’ - maar wel euforischer en optimistisch. Met die inslag maken ze al sinds 2007 hun kenmerkende geluid. Een sound die altijd klinkt als complete wanhoop of juist hoopvol en optimistisch. De tour staat in het teken van het zevende album Night Light en zet fans op scherp - experimenteler, rustiger en poëtischer.

De avond trapt af met het nieuwe ‘All The Best’, wat vlekkeloos in hun straatje past, en klinkt alsof het al jaren gespeeld wordt. Een flinke gitaarsolo zet de toon voor deze avond in Amsterdam. Het is de introductie naar de langspelers die we kunnen verwachten - op de nieuwe plaat zitten de tracks maar liefst op een gemiddelde duur van 5 minuten.

Nu kun je fans heel erg blij maken met een setlist van bijna 2 uur, met een rijke variatie van alle albums om iedereen tevreden te houden. Maar zowel de speelduur van ieder nummer als het gebrek aan energie bij de band zelf vlakt alle nummers zodanig af, dat alles steeds meer op elkaar begint te lijken. Het nieuwe materiaal valt nauwelijks op in de setlist en de reactie van het publiek blijft flauwtjes - zelfs bij knallers Farewell To The Fairground en Tokyo.

Het lijkt alsof er steeds opnieuw wanhopig geprobeerd wordt om een kaartenhuis op te bouwen, dat maar blijft instorten. Nummers die opbouwen en versnellen verliezen uit het niets hun tempo, alsof ze het zelf niet bijhouden. Gevolg is dat de energie en connectie met het publiek steeds wegvalt.

Zowel frontman Harry McVeigh als bandleden Charles Cave en en Jack-Lawrence-Brown staan gemetseld op hun plek - en dat terwijl de lichtshow de hysterie heeft van een Yungblud die in de steigers hangt en een gitaar stuk gooit.

Daar komt nog bovenop dat het geluid in de AFAS niet bepaald gunstig is afgestemd - het gebrom van de bas overstemd niet alleen een deel van de instrumenten, maar nog het meest die anders prachtige echo-stem van zanger McVeigh. Alles lijkt niet mee te werken deze avond.



De stukken waarin de synthesizer goed te horen zijn onder de orkaan van bas, gitaar en drums zoals bij het uitstekende nieuwe My Lover, zijn de opstekers in de set. Sterker nog, het is een van de weinige bands die met zoveel liefde en aandacht synthesizer zo’n prominente plek geeft in z’n muziek.

“I just want the you-part that makes us. Have I lost my way?” Zit gewikkeld in een riff die je helpt herinneren hoe goed deze band is in het breien van catchy melodieen. Wie de plaat heeft geluisterd, weet echter dat er veel meer lagen in dit nummer zitten dan die we nu horen; vermoedelijk keytar, piano en de Blue Man Group-achtige ‘slapaphone’ tubes en pijpen. Allen gaan compleet verloren in de wand van geluid die samenkolkt. Voor een band die zoveel tijd heeft gestoken in het finetunen van nieuw materiaal en veel meer nuances doet de AFAS ze echt tekort.

Knallers Juice en The Price Of Love brengen eindelijk wat pit en tempo. Met name eerstgenoemde zou zo een verlengstek kunnen zijn van I Don’t Want To Go To Mars. Verder worden we getrakteerd op Unfinished Business van het debuutalbum, omdat ze vanavond in de grootste zaal staan tijdens deze tour.

To Lose My Life en Bigger Than Us zetten dan eindelijk de zaal in beweging, armen schieten de lucht in, strotten gaan open en zingen mee - en dat terwijl we al richting de toegift gaan. Het voelt als mosterd na de maaltijd.

Sommige muziek komt nou eenmaal beter tot zijn recht in bepaalde sferen en zalen. Het is niet voor niets dat sommige artiesten nog liever drie keer Paradiso uitverkopen, dan zichzelf in een stadion plaatsen. En dat is niet erg. Het doet geen afbreuk aan de band, maar jammer is het zeker.



Nummers van White Lies zijn nooit slecht, of inspiratieloos. Maar wellicht is de ontdekking deze avond dat de middenweg mensen niet meer in beweging zet, en het toelaten van emotie op het podium ook de deur open zet om fans te delen in wat je maakt. Je kunt maar beter iets adoreren of haten, intens ervaren of niks vinden, laveren tussen wanhoop en hoop, dan maar helemaal niets te voelen.