Raye - 27/01 - Ziggo Dome

Raye

Na een moeizame start bevindt Raye zich aan de top van de pop. Dinsdag- en woensdagavond viert de zangeres haar overwinning op de popindustrie met twee uitverkochte avonden in de Ziggodome. Jarenlang blokkeerde Polydor Records haar debuutalbum, maar sinds ze drie jaar geleden haar eerste plaat in eigen beheer uitbracht, is de Britse zangeres naar de top gestegen.

Vanuit de Tolhuistuin keert ze nu – met hetzelfde debuutalbum My 21st Century Blues en één nieuwe single – via verschillende tussenstops terug naar Nederland. Volgens haar eigen woorden was dit de grootste show tot nu toe. Al zal Raye ook in Lowlands en North Sea Jazz grote massa’s voor zich hebben gezien.

De tour heet This Tour May Contain New Music, en dat is precies wat ze levert: negen gloednieuwe nummers die nog niet eerder zijn uitgebracht. Raye’s geluid ademt de invloed van vroege jazzlegendes zoals Judy Garland en Kaye Ballard, maar ze combineert dit moeiteloos met een stevige hip hopbasis, waarbij Mary J. Blige duidelijk als inspiratiebron fungeert.

Vanaf het begin windt Raye er geen doekjes om. Ze vertelt dat ze nu meer dan ooit op het dramatische wil leunen. Een belofte die ze gelijk waarmaakt met een krachtige afsluiting in “The Thrill Is Gone”. Ondersteund door een dynamisch ensemble van blazers en strijkers, creëert ze een bombastisch geluid.

Eerst is dit erg overweldigend, maar de strakke opbouw van de show en haar nuchtere houding zorgen voor een juiste balans. Tussen de nummers door bouwt Raye een intieme sfeer op. Ze slaagt erin zelfs een gesprek te beginnen met een fan, Benjamin, die in de nok van de Ziggodome zat. Het indringende nummer “Ice Cream Man”, dat over seksueel misbruik gaat, wordt uitgevoerd vanaf een oude piano en wordt begeleid door camerawerk van award ceremonie kwaliteit. Zo springt het optreden van intimiteit naar aandacht voor detail van een uitzonderlijk hoog niveau.

De swingende “Where Is My Husband!” brengt gelijk iedereen aan het dansen, terwijl de klassieke overture “Oscar Winning Tears” de emotionele kern van de avond raakt. En nieuwe liedjes houden krachtig stand. Vooral de krachtige ballade “Nightingale Lane” is een hoogtepunt. Maar ook het energieke “Click Clack Symphony”, met drums die doen denken aan Fleetwood Mac, beloven veel.

Raye levert een overweldigende show die zowel visueel als muzikaal aan alles heeft gedacht. Haar sterke persoonlijkheid en de gedurfde combinatie van jazz, hip hop en theatrale elementen maken een blijvende indruk. In de afgelopen drie jaar is ze enorm gegroeid; vanavond liet ze zien dat er nog veel meer in haar mars zit.