Venna - 02/12 - Paradiso

Venna (Paradiso Grote Zaal, 2 december 2025)

De Britse saxofonist Venna keert terug met een Grammy en zijn debuutalbum MALIK onder de arm: een samensmelting van jazz, soul, hiphop en alternatieve R&B, ramvol met persoonlijkheid. Na jaren van samenwerkingen met onder anderen Burna Boy, Beyoncé, Masego en Yussef Dayes, staat hij vanavond in de grote zaal in Paradiso volledig in zijn eigen licht. Wat volgt is een zorgvuldig opgebouwd, persoonlijk en energiek concert waarin Venna’s saxofoon het woord neemt, en de afwezige vocals van de collaboraties opvangt. "It’s a beautiful evening, let’s have a joyous occasion," zegt hij en eigenlijk vat dat het hele gevoel van de avond samen.

Op het podium staan enkele rondvormige lampen, die lijken te fungeren als het terugkerende symbool van een warme zon zoals vaker terug te zien is op de covers van zijn singles en EPs. Dit biedt, in combinatie met de elegante sfeer van Paradiso's Grote Zaal, een uitstekende ambiance die hand in hand te gaan met de muziek. De verbondenheid van Venna met het publiek is voelbaar: hij praat met hen, laat hen beloven mee te dansen, ze neuriën op zijn teken mee, maar ook tot aan de mensen op het balkon die zachtjes op de maat bewegen.

Een groot deel van zijn muziek bevat vocale features, maar vanavond laat hij zien dat zijn saxofoon een meer dan adequate vervanger is, als stem met een eigen kleur en flair. Hij spreekt met het koper, flirt met ritme, draagt melodieën op zijn rug. Zeker tijdens tracks als 'Casa Lopez' of 'Twisting' mis je niets: zijn solo’s ademen persoonlijkheid, speelsheid, melancholie. Dat er dan geen vocalist is stoort nooit.

Dat betekent niet dat hij het alleen doet, want zijn band komt ook goed voor de dag. De drummer gaat in momenten compleet los, zonder de finesse te verliezen, en de gitaristen krijgen meerdere keren een verdiende spotlight voor wat solo’s. Tijdens 'Casa Lopez' zie je het vuur langzaam opbouwen: de lichten feller, de grooves dieper, totdat Venna richting de drummer wijst dat het tempo omhoog moet. Daarna zijn het de toetsen die overnemen: een snelle solo, direct gevolgd door gitaarriffs die er naadloos invallen. De band ademt mee met zijn handgebaren. Het is die manier van dirigeren die het optreden een dynamische sfeer geeft.

Later, vlak voor 'Sun, Moon & Herbs', verwelkomt hij een vriend op het podium die met hun samenwerking zijn leven veranderd heeft: "A long time ago, a good friend of mine…" Het publiek juicht nog voor hij is uitgesproken. Jvck James betreedt het podium en zijn stem vult meteen de zaal. De combinatie werkt perfect. Venna’s band zakt terug in een bedje van een warme gitaarmelodie en James’ stem zweeft erboven, gedragen door de groove. Even later pakt Venna zélf de microfoon voor 'My Way', zijn stem zacht maar oprecht, waarna hij weer terugkeert naar zijn sax om het nummer af te maken.

Als de kleuren van de verlichting op het podium wat kouder worden, wordt het zonlicht van de ronde lampen op het podium verruild voor iets wat meer lijkt op maneschijn. Na een ode aan John Coltrane, voert hij een cover op van diens nummer 'Naima' en wordt verlicht door kaarsachtige spots, die de zaal in een bijna heilige sfeer hullen. Tegen het einde, bij 'June’s Cry' en 'Sicily’ Box', wordt alles nog één keer opgeschroefd en vervolgens dient 'Zazu' als een uitloopmoment: traag, dromerig, exact wat nodig is.

Venna laat vanavond zien dat zijn muziek niet alleen gedragen wordt door samenwerkingen, maar ook volledig gedragen kan worden door zijn saxofoon en zijn band. Als hij het podium wél deelt, zoals ook vandaag met Jvck James, gebeurt dat eveneens met volle overtuiging. Venna’s genreloze werelden voelen live misschien nog wel warmer dan op plaat. Dat zegt wat, voor iemand wiens zonnen ook dáár al fel stralen.