Murs - 16/11 - Patronaat

Murs + Wildchild - Patronaat 16-11

In de steeds langer wordende lijst van legendarische rappers op Nederlandse podia waar Podiuminfo bij was, ontbrak één vrij cruciale naam. Maar gelukkig waren ze bij Patronaat scherp, toen Murs aankondigde een laatste ronde te doen voor het tijd is om de microfoon aan de wilgen te hangen.

Want het is tijd voor familie. En dat is meteen ook de rode draad van een avond die begint met een toevallige ontmoeting tussen ondergetekende en de legende uit Los Angeles. Soms komt het van pas om je aansluiting te missen op Sloterdijk. “So we are both late” waren de woorden waarmee hij backstage glipte, waarna we gelukkig nog even getuigen waren van de laatste paar tracks van Wildchild. Als je op een podium staat met beats van Madlib en Oh No, is het vrijwel onmogelijk om slecht voor de dag te komen, en die mannen geven hun beats ook niet zomaar aan de eerste de beste, en dat is zeker te horen bij de man uit Oxnard.

Na een afsluiting met een schitterend a capella couplet, is het al snel tijd voor de hoofdact. En Murs komt meteen met de deur in huis vallen met “Better than the best”. Een titel die weinig aan de fantasie overlaat, en het gemak straalt meteen van hem af, als hij een schitterende two-step inzet tijdens het rappen, en z’n opener afsluit met een behoorlijk acrobatische sprong, zeker als je bedenkt dat hij de hele avond blijft benadrukken dat “het wel heel veel rappen is voor een 47-jarige”.

Maar de energie blijft 90 minuten lang hoog. H-U-S-T-L-E is nog niet eens begonnen of we slaken als publiek meteen een kreet van herkenning, iets wat in de loop van de avond meerdere keren gebeurd, en het is duidelijk dat hij daar heel gelukkig van wordt. “Okay, so you know a lot! At least two languages, hiphop AND my songs. Lightyears ahead of our American schoolsystem.”

Net zoals hij trots is op iedereen die met een drankje in z’n hand op een zondagavond bij zijn show wil zijn, terwijl we morgenochtend weer moeten werken. Een uitstekende intro voor ‘Yesterday & Today’, wat een ode is aan de “blue collar workers”.

We krijgen een tribute aan People Under The Stairs, Common en Run DMC, hij grijpt terug naar zijn werk met Slug van Atmosphere, waar hij ‘Felt’ mee oprichtte, en vraagt ons of we niet willen doorvertellen dat hij de beat voor ‘This Ain’t That’ heeft gestolen. Waar wij duidelijk mee akkoord gaan, aangezien het een grondige nekkenbreker blijkt.
Hij neemt ook ruim de tijd om een rondje requests te doen, en weer is hij verbaasd over hoe bekend we zijn met zijn discografie. “9th Wonder didn’t give me that instrumental because we thought nobody liked that track.” Om vervolgens dan maar a capella aan de slag te gaan, terwijl z’n DJ de rest van de aanvragen in een medley zet, waarmee de ‘Living Legends’ rapper dwars door z’n imposante oeuvre gaat.

Hij oreert uitgebreid over zijn kinderen, en F.A.M.I.L.Y. spreekt ook aardig tot de verbeelding. Zeker wanneer je goed naar de tekst luistert, wordt het steeds duidelijker waar zijn prioriteiten liggen. De man heeft 30 jaar van zijn leven gegeven aan het maken van muziek, maar hij is klaar met de politiek er achter, en het feit dat hij tegenwoordig meer verdiend aan z’n merchandise dan aan z’n tracks.

Of hij oefent voor een nieuwe baan betwijfel ik, maar leuk detail is hoe hij de hele avond de bierflesjes die leeg op het podium gezet worden, aan het verzamelen is, en zelfs grappend boos wordt op de medewerker die z’n baantje probeert te stelen.

Als het pensioen zo dichtbij komt, is het niet gek dat hij aan het einde van de avond reflecterend terugkijkt op zijn eerste keer in Nederland halverwege de jaren negentig. Geen ‘Guilder’ in z’n zak, maar van Amsterdam, naar Groningen, naar Zwolle (voor een optreden in een weeshuis), om plotseling naar Hamburg te gaan, om zich naar binnen te bluffen bij een show van The Pharcyde, om een dag later hetzelfde te doen bij een show van Wu Tang Clan in Amsterdam.

De man heeft prachtige verhalen te vertellen, zowel in zijn muziek als daar tussendoor, en als dit de laatste keer is dat Murs in Nederland op een podium heeft gestaan, mag iedereen die op 16 november aanwezig was in de Patronaat terugkijken op een dijk van een show. En de hoofdpersoon kan met een gerust gevoel op de bank ploffen en genieten van zijn welverdiende pensioen.