Wet Leg - 03/11 - Paradiso

Wet Leg - 03/11 - Paradiso

Wie Wet Leg in 2022 op London Calling zag wist het al: weer zo’n band die de kleinere zalen eigenlijk al ontgroeid is. In de afgelopen jaren groeide het Britse collectief met fluïde rocksound uit tot een ware publiekslieveling op festivals en zangeres Rhian Teasdale ontpopte zich tot postergirl voor een nieuwe generatie muziekliefhebbers. Met tweede album Moisturizer officieel op zak – tijdens DTRH afgelopen zomer moesten we daar nog een week op wachten – zakt de band af naar de vertrouwde grond van Paradiso.

Stroboscopen op het ritme afgewisseld met zo weinig licht dat je de bandleden amper ontwaart; opener ‘Catch These Fists’ klapt er stevig in en als Teasdale – gekleed in bikinitopje en baggy broek – haar spierballen toont is de eerste ovatie een feit. Zoals we inmiddels gewend zijn ligt het tempo hoog, zo hoog dat er zelfs tijdens technische problemen met een gitaar ongeduldig wordt doorgespeeld: “Oh no,” reageert de frontvrouw met het ombré-kapsel gevat om daarmee het gelijknamige nummer aan te kondigen.

Af en toe wat handjes op elkaar, meedeinende hoofden, het is een symbiose tussen artiest en publiek zoals beide partijen het graag hebben. De tambourine guru met gigantische pruik leukt het plaatje op door tijdens ‘Don’t Speak’ achter een met Palestinavlag behangen tafel te verschijnen en even later schreeuwt iedereen op commando de longen uit het lijf tijdens ‘Ur Mum’. Het zou de opmaat moeten zijn naar een intensere beleving, maar de participatie stijgt nog niet naar het gewenste niveau.

En dat ligt zeker niet aan Teasdale: mét gitaar, zonder, melodieus, monotoon, fluisterend, uitbundig en wulps kruipend over het podium zorgt ze dat niemand zijn ogen van haar af kan houden. Zijn het dan de meer gezapige jarennegentignummers zoals ‘Davina McCall’ en het trage ‘11:21’ die de laatste stap naar een apotheose voorkomen? Hoe dan ook, door het hoge tempo jaagt Wet Leg zo snel door de setlist dat we na een uur al bijna aan het einde zijn beland.

Als ‘U And Me At Home’ door de zaal klinkt wordt er meegezongen en gaan de bellenblaasmachines aan. Noem het kinderachtig, maar het werkt. “What?” scanderen we vervolgens als Teasdale “Excuse me!” richting de zaal roept. ‘Chaise Longue’, de hitsingle waarmee Wet Leg bij alle fans op de kaart kwam zorgt met de heerlijke gitaarpartij dan eindelijk voor de eerste moshpit en zo stuiteren we via ‘CPR’ naar afsluiter ‘Mangetout’. Dáár was de apotheose. Wet Leg is al lang niet meer the next best thing, maar de maat der dingen.