Disturbed - 14/10 - Ziggo Dome

Disturbed - 14/10 - Ziggo Dome

De laatste keer dat Disturbed in Nederland stond was de controverse rond zanger David Draiman nog iets dat onder de oppervlakte borrelde. Sterker nog, twee jaar geleden ging zijn emotionele getuigenis over depressie en verslaving op Graspop viral. Het imago van de alternatieve metalband liep echter een flinke knauw op toen diezelfde Draiman - van orthodox-joodse afkomst - afgelopen jaar, tijdens een reis door Israël besloot een bom van de IDF met ‘Fuck Hamas’ te ondertekenen. Het wekte niet alleen de woede op van een hoop fans, enkele pro-Palestina-actiegroepen dreigden het optreden van Disturbed in Vorst Nationaal te verstoren. Voor de Belgische burgemeester van de bijbehorende gemeente reden genoeg om de show dan maar helemaal te verbieden.

In Amsterdam blijft het activisme beperkt tot enkele demonstranten, die door de politie op afstand tussen Ziggo Dome en de Johan Cruijff Arena gezet zijn. De ophef heeft weinig invloed gehad op de kaartverkoop: op een paar lege vakken in de bovenste ring na staat Ziggo Dome ramvol. Niet in de laatste plaats voor openingsact Megadeth, maar vooral voor liefhebbers van nu metal komt een droom uit. De eerste set van Disturbed bevat namelijk een integrale uitvoering van debuutalbum The Sickness. En die begint letterlijk met vuurwerk. Een enorme stellage fungeert als pyrokunstwerk, terwijl Draiman tijdens de opener en titeltrack laat horen goed bij stem te zijn – al komt hij soms moeilijk boven de instrumentatie uit.

Hij is vurig, vraagt tijdens ‘Voices’ om handjes in de lucht en wordt op zijn wenken bediend. Tijdens eerste single ‘Stupify’ is de vraag stellen overbodig, maar zo groots als de openingskreet van ‘Down With The Sickness’ onthaald wordt zullen we de rest van de avond weinig zien: ‘oh ah-ah-ah,’ klinkt het massaal door Ziggo Dome. Draiman brengt het succesnummer een kwart eeuw later nog net zo passievol als vroeger. ‘No mommy, don’t hit me,’ klinkt het terwijl hij zichzelf voor het gezicht slaat. Daarmee is het kaarsje in de zaal even gedoofd, want tijdens ‘Numb’ werkt het ‘let me see your fucking hands’ een stuk minder. The Sickness leunde destijds al op een paar sterke singles en dat blijkt tegenwoordig niet anders.

Tears For Fears-cover ‘Shout’ wordt vrolijk meegezongen en setafsluiter ‘Meaning Of Life’ – mét Ozzys ‘Crazy Train’-stukje - is vooral een theatraal schouwspel. De bandleden zijn gehuld in oranje gevangenispakken en Draiman wordt op de elektrische stoel gezet. Met een bebloed hoofd staat hij vervolgens op om de eerste set uit te zingen. De tweede is gebouwd rondom de grootste hits, waarbij nieuwste single ‘I Will Not Break mag aftrappen. Draimans lange jas is tijdens ‘Ten Thousand Fists’ al uit en tijdens ‘Bad Man’ gaan de duivelhoorns op commando de lucht in. Ondertussen rijst er achterop het podium een gigantische The Guy op.

De bandmascotte kijkt toe als de collectief meegezongen Genesis-cover ‘Land Of Confusion’ en natúúrlijk ‘Simon & Garfunkel-cover ‘The Sound Of Silence’ – met brandende piano – voorbijkomen. Na laatstgenoemde grijpt Draiman het momentum aan om een speech te geven over de ophef rond de band en zijn persoon. Een clichématig praatje waarin hij duidelijk maakt dat er woorden in hun mond gelegd worden en iedereen welkom is bij Disturbed-shows, ongeacht afkomst of overtuiging. Het kumbaya-moment is compleet als we elkaar een hand moeten geven en omhooghouden. Mooie woorden die ook weerklank krijgen in de vorm van boegeroep, want Draiman vergeet gemakshalve te melden dat hijzelf een oorlogswapen ondertekende.

‘Sometimes darkness can show you the light,’ vormt de intro voor ‘The Light’ waarop telefoonlampjes en aanstekers de zaal en masse verlichten. Gelukkig ebt de ingestudeerde poging tot imagoredding snel weg als er tijdens afsluiter ‘Inside The Fire’ een potje ouderwetse metal met zwaar gitaarwerk de zaal in wordt geslingerd. ‘We all are Disturbed,’ sluit de zanger een solide voorstelling af, waarbij de muziek centraal stond en die slechts af en toe werd overschaduwd door de maatschappelijke ophef. Het is voor de band te hopen dat de ontvangst in onder meer Birmingham – waar Draiman werd uitgejouwd tijdens het afscheidsconcert van Black Sabbath – en Dublin – Kneecap noemde de zanger openlijk een ‘straight up cunt’ – net zo vlekkeloos verloopt.