Little Simz - The Lotus Tour - 02/10 - AFAS Live

Little Simz – 2 oktober 2025, AFAS Live

Little Simz is al jaren één van de spannendste stemmen in de Britse hiphop. Een artiest die haar talent koppelt aan diepgang, introspectie en creatieve controle. Op de laatste avond van haar Lotus tour staat ze voor een uitverkochte AFAS Live. De show is geworteld in een zoektocht naar balans tussen boosheid en liefde, tussen wrok en vergeving, tussen uitdaging en triomf, terwijl ze die tegenstelling als een lotus laat opbloeien tot een vorm van liefdevolle kracht. Alles wat ze doet, ademt zelfvertrouwen én kwetsbaarheid.

De avond opent met BINA., een uitstekende en energieke warming-up die met haar veelzijdige sound en thematiek een goede introductie biedt op de hoofdact. De hoofdshow begint met een narratie over normen en waarden door actrice Emma Corrin (bekend van haar interludes op Sometimes I Might Be Introvert) over de instrumental van 'Hollow', terwijl er foto’s uit het privéleven van Simz over het scherm glijden. De slotzin is "The strongest form of currency is affection", terwijl het podium langzaam tot leven komt.

Dat gevoel van liefde en warmte slaat onmiddellijk om in woede als Simz 'Thief' en 'Flood' met vurige precisie rapt. De teksten zijn scherp, als ze zich richt tot wie haar in de steek lieten: creatief, financieel en emotioneel. Onder wie haar voormalige producer en hechte vriend Inflo, bekend van SAULT, die haar naar verluidt weigerde een grote lening terug te betalen. Dan volgt de ommekeer, waar liefde centraal komt te staan: bij 'Two Worlds Apart' en 'I Love You, I Hate You' zingt de zaal volmondig mee en ze lacht breed. Vervolgens gaan haar zonnebril en buckethat af en draagt ze haar vest over haar rug, vanaf nu zijn haar emoties volledig zichtbaar voor het publiek.

De setlist voelt dynamisch en interactief. Zo rapt ze "I'm not into politics, but I know it's dark times / Parts of the world still living in a genocide", onder luid gejoel van het publiek, in een aangepaste versie van 'Introvert'. "Amsterdam, you wanna come to North London?" roept Simz dan, waarna ze '101 FM' tussen het publiek opvoert met beelden van het Londense Islington, waar ze opgroeide, op de achtergrond. Daarna explodeert het podium: haar doorbraakhit 'Venom' komt met felle lichteffecten, een mokerslag aan energie. Wanneer ze vraagt of we naar de club willen, verdwijnt ze achter een DJ-booth op het podium en speelt ze een dansbare reeks uit haar Drop 7-EP, inclusief een nog onuitgebrachte track die perfect in die sfeer past. 'Point and Kill', 'Only', 'Selfish' worden stuk voor stuk door het publiek meegezongen, alsof zij de gefeaturede artiest zijn.

De show bereikt haar kern wanneer Simz emotioneel spreekt over de twijfel die haar teisterde tijdens het schrijven van haar nieuwe plaat: "I didn’t trust my ear. I didn’t trust my ability to write this album… I was challenged by the art of finishing something." Ze probeert het publiek voelbaar te inspireren hun eigen creatieve dromen na te jagen en lijkt dat treffend te doen. Vervolgens voert ze 'Lonely' geëmotioneerd op, dat precies dat onderwerp aansnijdt.

'Free' begint ze samen met het publiek a capella, voordat de band inzet. Vanavond krijgt elk bandlid een moment op de voorgrond, met een knallende drumsolo aan het einde van 'Lotus' als hoogtepunt. Simz geeft hen de liefde die ze verdienen. Aan het eind van de set draagt ze 'Woman' op aan alle vrouwen in de zaal. Met opgeheven hoofd rapt ze haar ode aan vrouwelijke kracht en zachtheid.

De toegift is vlijmscherp: 'Gorilla'. Ze zweept het publiek nog een laatste keer op, waar ze rapt "Name one time when I didn’t deliver." Niemand in de zaal zal er een antwoord op hebben. Little Simz levert op alle fronten: technisch, emotioneel en muzikaal, in een show waar niets overbodig was. Ze bewijst: liefde verdient altijd boosheid te overstemmen. Simz is één van de sterkste live performers in hedendaagse rap, maar alles blijft geworteld in de emotionele kern die haar muziek zo geliefd maakt.