We Came As Romans - 30/09 - 013

De Bad Luck Tour brengt eindelijk weer Amerikaans metalcore-geweld naar Tilburg

Om 19:40 trapt Heavensgate af in een halfgevulde Next Stage. Het eerste nummer klinkt wat rommelig door het geluid, maar zodra dat goed staat, weet de band precies hoe ze het publiek moeten pakken. Moderne metalcore zoals je het mag verwachten: genoeg breakdowns, moshpits, wat twosteps, en een zee aan knikkende hoofden. De zanger geeft alles, de band houdt de energie hoog en de lichtshow is erg degelijk voor een openingsact. Heavensgate doet precies wat een opener moet doen: opwarmen, energie brengen en de zaal vullen. Check, check, check.

Tegen de tijd dat Brand of Sacrifice het podium betreedt, is de zaal goed gevuld. De band heeft inmiddels een stevige reputatie opgebouwd en laat direct horen waarom. De zanger is vocaal ijzersterk en de alligator screams zijn van het soort dat je in je buik voelt trillen. De band speelt messcherp, zonder overbodige franje, en het publiek reageert met moshpits die maar blijven doorgaan. Het enige minpuntje? De stiltes en overgangen tussen de nummers duren soms net wat te lang, waardoor de vaart een beetje uit de set gaat. Aan de andere kant: als je 35 minuten loeiharde deathcore speelt, mag je ook wel even ademhalen. Brand of Sacrifice doet in elk geval wat ze moeten doen: de zaal verder opstoken en iedereen klaarstomen voor de headliner. Missie geslaagd.

En dan is het eindelijk zover: zeven jaar wachten, een uitverkochte 013 en torenhoge verwachtingen. We Came As Romans trapt af met een set die zwaar leunt op de nieuwere albums All Is Beautiful… Because We’re Doomed en Darkbloom. Het begin verloopt echter stroef. Het geluid overtuigt niet: de cleane zang klinkt nasaal en de balans in de backing tracks ontbreekt, waardoor sommige nummers die juist die lagen nodig hebben wat lastiger te herkennen zijn. Zonde, want de band speelt verder prima – alleen komt dat niet altijd goed uit de verf. Gelukkig trekt het geluid bij naarmate de set vordert. Halverwege staat de band even stil bij het verlies van Kyle Pavone, de zanger die in 2018 overleed. Het moment is oprecht en emotioneel, waarna de energie weer omhoogschiet. Tijdens One by One springt de hele zaal mee alsof iedereen net hun eerste pogo beleeft. Daarna kondigt de band B2TM aan als hun hardste nummer, en dagen ze het publiek uit om alles te geven – vooral omdat er in de andere zaal een Prince-tributeband speelt. De show bouwt verder op met aanstekelijk enthousiasme: er wordt gesprongen, gepit en gewalld alsof het 2010 is. En dan, tijdens de toegift, volgt de kers op de taart: Darkbloom wordt opnieuw gespeeld, dit keer met de brute screams van Kyle Anderson (Brand of Sacrifice). Een perfecte samenwerking die de avond vormt.

In eerste instantie voelt het jammer dat er weinig écht oud werk (zoals van het prachtalbum To Plant a Seed) voorbij komt. Voor fans van het eerste uur zijn dat immers de nummers waarmee alles begon. Toch blijkt dat geen gemis: het nieuwe materiaal staat als een huis. All Is Beautiful… Because We’re Doomed en Darkbloom bewijzen dat We Came As Romans niet stilstaat, maar evolueert zonder hun identiteit te verliezen. De nummers zijn stevig, melodieus en emotioneel geladen – precies waar de band altijd in uitblinkt. We Came As Romans verdient het om door een veel groter publiek ontdekt te worden. Deze band hoort de volgende keer in een grote zaal te staan, want wat ze brengen is simpelweg te goed om beperkt te blijven tot een uitverkochte Next. Zeven jaar wachten was lang, maar hopelijk hoeven we niet nóg eens zolang te wachten. Want dit – dit moet vaker gebeuren.