Coheed & Cambria - 05/07 - Patronaat

Coheed and Cambria - 05/07 - Patronaat

De muziek van Coheed and Cambria laat zich moeilijk omschrijven, gezien de vele invloeden die je erin terug hoort. Frontman Claudio Sanchez vertelt in zijn nummers over een intergalactische oorlog die zo oneindig als het universum lijkt. Met Vaxis Act III: The Father Of Make Believe voegden de Amerikanen onlangs een nieuw verhaal aan hun toch al imposante discografie toe. Een persoonlijker album, waarbij Sanchez thema’s als een midlifecrisis en de vergankelijkheid van belangrijke dingen in het leven niet uit de weg gaat.

Voor even verandert de grote zaal van Patronaat in een ruimteschip, dat volgepakt staat met fans van alle leeftijden. Opener ‘Goodbye Sunshine’ mag dan nog een beetje tam aanvoelen, met het groovy intro van ‘Shoulders’ is de toon gezet. Of zoals gitarist Travis Stever even later ‘Blind Side Sonny’ introduceert: ‘If you want to shimmy, go ahead!’ Een voorzichtige moshpit wordt nu en dan nieuw leven ingeblazen, maar de meeste bezoekers nemen de ruimtereis al deinend in zich op.

De setlist springt alle kanten op en bevat naast veel nieuw materiaal zoals ‘Searching For Tomorrow’ en ‘Someone Who Can’ genoeg ouder werk om op terug te vallen. Daarbij mogen ‘Everything Evil’ van debuutalbum Second Stage Turbine Blade en slotstuk van de reguliere set ‘In Keeping Secrets of Silent Earth: 3’ van de gelijknamige plaat niet ontbreken. Laatstgenoemde blijkt na ruim twee decennia nog niets van zijn kracht verloren: ‘Man your battle stations / We’ll have you dead pretty soon’ galmt het door de zaal.

Coheed and Cambria is in bloedvorm vanavond. De gitaren klinken snaarstrak en ook drummer Josh Eppard en bassist Zach Cooper laten geen steken vallen. Sanchez heeft zijn unieke hoge stemgeluid goed onder controle en onderstreept dat tijdens de prachtige ballad ‘Corner My Confidence’ – waarbij zijn haarbos voor even wordt vastgebonden. Het contrast met het daaropvolgende ‘Play The Poet’ kan niet groter zijn, waarbij de leadzanger over het podium stuitert.

Voor afsluiter ‘Welcome Home’ wordt de double neck van stal gehaald en toont Sanchez zijn Hendrix-kunsten door die achterlangs te bespelen. De gitaarsolo aan het eind en de hymne die vanuit de zaal wordt overgenomen door de fans vormen het gedroomde sluitstuk van een toch al memorabel optreden. Onder luid applaus schuifelen de bandleden het podium af, dat gezien hun kwaliteiten al jaren te klein is. Gelukkig zien we ze in oktober alweer terug.