In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Luigi Cinque bekend.
2026-04-29
Multi-instrumentalist, componist, filmmaker, schrijver en etnomusicoloog, Luigi Cinque is een van de meest veelzijdige artiesten binnen de Italiaanse muziekwereld. Daarbuiten is hij vooral bekend vanwege zijn Hypertext O'rchestra, waar ook J̌ivan Gasparyan (“de meester van de duduk”) en de Italiaanse singer-songwriter en acteur Raiz deel van uitmaken. Naast musiceren is Cinque ook regisseur en videomaker: hij heeft hij meer dan tien documentaires op zijn naam staan. Zijn film Transeuropae Hotel [2013] won de prijs voor beste Italiaanse speelfilm op het Rome Independent Film Festival. Kromosoma Maris is de titel van zijn nieuwste album, dat hij beschrijft als "een werk bedacht als een film". Het is het eerste deel van het PostHuman Circus-project, dat hij als drieluik uitbrengt op zijn MRF5 platenlabel.Zie het album als een sonische ansichtkaart, waar de “chromosoom van de zee” staat voor een universeel vruchtwater waar culturen elkaar harmonisch kruisen. Het betreft niet alleen een verkenning van klanken, maar ook een plaats waar hij muzikale herinneringen oprakelt. Soms haalt hij daar ook vrienden bij, zoals op de straat-tango van ‘Luna Reverse Revisited’ waar hij een muziekfragment uit 2014 gebruikt. Hier speelt Walter Rios op de bandoneon van grootmeester Astor Piazzola en Riccordo Tesi op accordeon. Afsluiter ‘El Quinto’ gaat nog een stap verder: hier gebruikt hij live-opnames uit 2014 om de ballade die de internationale brigades tijdens de Spaanse burgeroorlog zongen vorm te geven.
Dat Cinque begaan is met onschuldigen in oorlog, komt nog het duidelijkst naar voren in titelnummer ‘Kromaris/C'è un solo mare’ (“Er is maar een zee”). Het begin komt van zijn compositie ‘Requiem Voor Gaza’ dat hij schreef voor het Museum of Modern Art in Tokio; het eindigt met een zang- en klarinetstuk dat hij in 2000 in de woestijnen van Marokko had opgenomen. Dat de mengelmoes niet overal goed uitpakt hoor je op ‘Baires Afrikan Impresssion’, waar Nicole Ewang mooi op zingt, maar haar zang verdwijnt in de bandoneon en pianoklanken. Hetzelfde geldt voor de Berlijnse ballade ‘Phryggian Train Berlin’, waar de saxofoon ten onder gaat in de pianomuziek. Gelukkig is er de Mongoolse zangeres Urna Chahar Tugchi die op het intense ‘Saturnia Silent Song Revisited’ iedereen met haar stem betovert.
De zogenoemde “rituelen“ die hij met Gnawa speelt, zijn opgenomen in Marrakesh en dienen als overbruggingen van de verschillende nummers. Zo wordt enerzijds ‘Blù Siciliano (processione)’, een prachtige ode aan zijn vader Vincenzo, geïntroduceerd. Hier komt de jazz uit New Orleans samen met zware moderne percussie en prachtige piano improvisaties van zowel Laia Genc en Sal Bonafede. Anderzijds zorgt de “ritueel” voor enige rust, nadat verschillende wereldklanken bij elkaar gekomen waren op ‘Soona (Homburg)’. Op het melodisch raamwerk van een Indiase raga wordt een eeuwenoud lied uit Guinee-Bissau en Zuid-Senegal tot leven gewekt.
Cinqe weet op het eerste album van het drieluik heel veel verschillende klanken te brengen. Hij voelt zich niet gehinderd door wat voor grenzen dan ook. Het is dan jammer dat het iets teveel van het goede is. Het album had met twee composities minder meer impact gehad.
NinaH - PintaviiltojaLekkere stevige jaren zeventig rockmuziek dat goed gezongen wordt door een...
Octopie - Green Divine Met Green Divine levert de Finse band Octopie een ambitieus en rijk...
In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Luigi Cinque bekend.