2026-04-21
Liefhebbers van traditionele Schotse folkmuziek opgelet: op Divergence ga je wat meemaken! Dit album bevat eigentijdse composities die geïnspireerd zijn door traditionele melodieën, waarbij er nieuwe instrumenten voor het genre geïntroduceerd worden. Niet alleen hoor je enige spaarzame elektronica, maar ook klarinet en dwarsfluit; instrumenten die je normaliter niet associeert met de Schotse authentieke muziekstijl. Maak je geen zorgen: de muziek is heel respectvol naar het genre toe en de muzikanten zijn toegewijde professionals. We hebben het hier over een trio dat wordt geleidt door Freya Rea, een Schotse componiste die hier de (dwars)fluit en klarinet voor haar rekening neemt. Zij wordt begeleidt door Siannie Moodie op de clàrsach (Keltische harp) en Tim Lane op verschillende vormen van percussie. De oorsprong van het album is terug te brengen naar de Covid-periode. Rea had zichzelf tot doel gesteld om elke week een muziekstuk te schrijven in de twintig weken dat de pandemie ons nog zou resten. Elf van deze instrumentale stukken zijn verwerkt in de zeven nummers dat het album rijk is. Al vanaf het eerste nummer, ‘Alderbank’, word je het proces duidelijk. Het nummer waar de clàrsach prominent te horen is, gaat namelijk over in ‘Broon’s’. Hier moet het authentieke instrument zijn plaats afstaan aan de fluit, voordat het eindigt met het opbeurende ‘The Hat’. Het in elkaar overgaan van verschillende melodieën houdt het geheel levendig en verrast keer op keer op een plezierige wijze. Vaak verwijzen de composities naar haar persoonlijk observaties.
Zo refereert het filmische ‘Aye Yew’ naar Ormiston Yew, een eeuwenoude boom in East Lothian (een Schotse gemeente). De prachtige instrumentale compositie biedt een ideale rol voor Fraser Fifield die sopraansaxofoon speelt binnen het raamwerk dat Rae zichzelf met dwarsfluit oplegt. Het gaat over in ‘Seven By Five Feet Squared’, dat de afmetingen van haar appartement tijdens de pandemie aangeeft. Daarnaast schreef Rae ‘Owlets’ voor jonge uiltjes die nabij Arthur’s Seat in Edinburgh leven. Op ‘Can Xaco’ gaat ze (letterlijk) een hele andere richting op. Het nummer is vernoemd naar het huis van een vriend die vlakbij Barcelona woont. Geen wonder dat dit een wat Latijns tintje heeft gekregen.
Diezelfde klankkleur hoor je ook terug op ‘The Dragon Of Ortigueira’ dat geïnspireerd is door het bekende Festival De Ortigueira in Galicia, waar Freya ooit mocht optreden. Het is het sluitstuk van ‘Myrtle’, dat begon als een deuntje voor de katten die zichzelf het ‘Myrtle Terrace’ hebben toegeëigend. Met afsluiter ‘Beetroot’ keert het drietal terug naar de Schotse roots met twee opzwepende melodieën, ‘The Beetroot Reel’ en de ‘Willie Henderson’s Reel’ dat zij leent van Matt Seatle. Een levendig einde van een heerlijke folkplaat. Rae, weet samen met Moodie en Lane, de Schotse traditionele muziek een gezonde impuls te geven. Zo zie je maar: soms brengt het nieuwe iets moois bij het oude.

Colin Macduff - Halfway To Summer “Een album over het hier en nu” , zo omschrijft de uit Aberdeen (Schotland)...

Hawa & Kasse Mady Diabaté - Toumaro Toen Kasse Mady Diabaté in 2018 plotseling aan een beroerte overleed, liet...
In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Freya Rae bekend.
