In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Arliston bekend.
2025-10-23
Het Britse duo Arliston, bestaande uit Jack Ratcliffe (zang) en George Hasbury (gitaar, production) noemen zichzelf “sad song specialists”. Op hun debuutalbum Disappointment Machine doen zij die zelfverkozen naam recht aan. De twaalf nummers staan vol met verlangen, onbeantwoorde liefde en onzekerheid met een bijpassende soundtrack van minimalistische piano, sombere synthesizers en ingetogen elektronische percussie. Het wordt gedragen door de bariton van Ratcliffe, die opvallend is: als je niet beter zou weten, dan zou je denken dat Matt Berninger een nieuwe band is begonnen. Dat zij die link ook leggen weten zij heel subtiel over te brengen. Het nummer ’Sleep Well Bean’ refereert speels aan ‘Sleep Well Beast’ van The National. Zij weten hierop met humeur hun coole imago en voorkomen af te doen (”I was not James Bond, I was never James Dean/… /I was mr fucking Bean”). ‘Monks Of Lindisfarne’ is een knipoog naar ‘Peep Show’ , met een typische tokkelende gitaar die het nummer geleidelijk in een versnelling brengt. Je zou kunnen zeggen dat waar het niet op The National lijkt, je de muziek kan vergelijken met die van Bon Iver. En ja, terwijl de sfeer van zijn album 22, A Million [2016] aanwezig is op het album (‘Any Raft Will Do’), weet Arliston die invloeden tot een eigen geluid te maken. Dat hoor je goed op ‘Vertical’ met het hoopvol gezongen “Carry On” dat energiek wordt ondersteund door Sam Catchpole (drums) en Brett Shaw (percussie). Ook de zachtere nummers, zoals ‘Nests, en ‘Time Lost’, weten emoties los te maken.
Dat geldt met name voor de twee beste nummers op het album. ‘Scratches’ gaat over de nasleep van een ruzie tussen geliefden compleet met de spijt die erop volgt. De een wacht in de keuken, “scratching up the table with a knife” totdat de tuinverlichting de terugkomst van de ander verraad. Het fragiele pianospel en de zachte zang hier bovenop is pure klasse. Dat geldt ook voor ‘The Older I Get’, waar Ratcliffe moeite heeft een oude liefde op te gaan zoeken en het moment voor zich uit blijft schuiven (“I wanna say hello/I tried that, it never goes how I thought it would. So I get around it”).
Het album is opgenomen in twee weken. Dat is verbazingwekkend: de nummers zitten zo goed in elkaar, dat het lijkt alsof zij stuk voor stuk met alle zorg en aandacht zijn opgenomen. Daarbij komt dat deze nummers zijn geschreven in een periode dat de zanger zijn relatie stuk zag gaan en verrast werd door een liefde die hij niet zag aankomen. Het geheel getuigt van een melancholische schoonheid.
the Bullfight - The Storm Behind Our SmilesTelkens weer weet The Bullfight te verrassen. Was het niet met een prachtig...
Hasco Enjoyments - Wow! Met een nep watervalgeluid op de achtergrond, opent het warme geluid van een...
In onze concertagenda zijn momenteel geen optredens van Arliston bekend.