Architects - 07/10 - Ziggo Dome

Architects speelt met gebroken hart en onverminderde energie

Het is een emotioneel beladen avond als Architects op dinsdag 7 oktober de Ziggo Dome in Amsterdam betreedt voor hun 2025 European Tour. De band verloor roadie en crewlid Myles Kent in een strijd tegen kanker – een verlies dat door de hele show heen voelbaar is. Toch slaagt de Britse metalcoreband erin om een indrukwekkende performance neer te zetten, gesteund door een uitzinnig publiek en twee zeer verschillende maar krachtige openers.

Voordat Architects het podium betreedt, is het eerst tijd voor House of Protection: een minimalistische tweemansformatie bestaande uit een drummer en een gitarist/zanger, beiden gekleed in wit. De band bestaat pas sinds 2024, met oud-leden van Fever 333 en Night Verses, maar dat merk je niet aan de impact die ze maken. Sterker nog: het is zeldzaam om een publiek zo compleet door het dolle heen te zien bij een openingsact – zelfs na twee decennia festivals en clubs afstruinen. Al bij het eerste nummer ontstaat er direct een moshpit. Bij het tweede nummer, 'Learn to Forget', staat de zanger midden in het publiek te spelen, omringd door een enorme circle pit. Wat een reactie van het publiek zeg. Het derde nummer, 'Being One', brengt een compleet andere vibe – de ruige circle pit maakt plaats voor een intieme setting rondom zanger Stephen, met talloze telefoons die als sterrenhemel fungeren. Tijdens 'Fuse' beweegt het hele publiek mee met de handen, en tegen het een-na-laatste nummer springt de halve zaal dolenthousiast mee. Voor een openingsband is dat werkelijk ongekend. De drummer maakt het compleet met een backflip, waarna de zaal luidkeels door het dak gaat. Na zeven nummers zijn de eerste schoenen al verloren gegaan in de moshpit – niet gek met deze mega-energieke band.

Vervolgens opent de set van Wage War met de intro van 'Enter Sandman' van Metallica, wat de zaal direct in een goede stemming brengt. Toch blijft de eerste helft van hun optreden achter bij de energie die House of Protection had neergezet. De eerste twee nummers komen van het nieuwe album Stigma en vertonen een wat minder bekend geluid dan wat de metalcoreband doorgaans neerzet. Hoewel de screams van Briton Bond uitstekend klinken en de band met hun metalcorecombi van synths en industrial-elementen strak speelt, blijft het publiek wat tam. Het keerpunt komt bij 'Godspeed' van het album Manic. Plotseling lijkt de zaal wakker te schudden. De eerste crowdsurfers komen weer boven en de security krijgt het druk. Bij 'Low' komt er steeds meer beweging en beginnen mensen te headbangen. 'Circle the Drain' zorgt ervoor dat het bij iedereen begint te klikken. De afsluiter 'Manic' blijkt dé publieksfavoriet van de set. Misschien omdat het nummer precies die bekende Wage War-energie terugbrengt die de eerste nummers misten, of simpelweg omdat de zaal na een wat aarzelende start eindelijk helemaal warmdraait. Hoe dan ook, de band laat de zaal achter met een stuk meer enthousiasme dan waarmee ze begonnen.

Het is zo’n anderhalf jaar geleden dat Architects in een uitverkocht AFAS Live speelde. Tijd voor een upgrade naar de véél grotere Ziggo Dome, dacht de band blijkbaar – en terecht. Waar de band in een ver verleden werkte met enkel een backdrop en wat ego risers, en tijdens de 2024-tour met een gigantische horizontale ledscherm-setup van drie verdiepingen kwam, is de huidige podiumopzet ingetogener. Een trapezevormige lichtset met in het midden een horizontaal ledscherm. Een lichtshow die gedomineerd wordt door wit licht, met op zorgvuldig gekozen momenten kleur. Het blinkt uit in eenvoud, maar is allesbehalve saai. Maar vanavond is ook het geluid een sterke hoofdrolspeler. Architects is rauw, dik, helder en zwaar verslavend. Het klapt erop zoals het hoort. Een solide sublaag komt uit de speakers zonder een overdaad aan vermoeiende bas. Die laag gestemde gitaren (vaak het struikelblok voor veel venues) komen hier krachtig en gedefinieerd uit de mix. Elke noot is hoorbaar, elke breakdown voelbaar. De balans tussen die brute lage frequenties en de scherpe highs is perfect getroffen, waardoor je zowel de technische finesse als de rauwe kracht van de band ervaart. Het is geluid waar andere metalcorebands jaloers op mogen zijn.

De set opent zonder omhaal met 'Elegy' en 'Whiplash' van het nieuwste album The Sky, The Earth & All Between. Dit album staat centraal vanavond – maar liefst zeven van de twaalf nummers passeren de revue. Pas bij het zesde nummer krijgt het publiek een ouder nummer voorgeschoteld: 'A Match Made in Heaven'. Sam Carter is zoals altijd goed bij stem, al worden de oudere nummers met een wat creatievere en afwijkende zanglijn gebracht dan het origineel. De backingvocals van Ryan Burnett zijn de hele avond uitstekend; hoewel hij iets verder naar achteren staat, speelt hij een belangrijke rol voor de band en vervult prachtige zanglijnen. Tijdens 'Impermanence' verschijnt de zanger van Wage War kort op het podium om de rol van Winston McCall van het album te vervullen, een zeer goede keuze die de samenwerking van deze tourende bands laat zien. Bij 'Brain Dead' wordt House of Protection uitgenodigd, wat resulteert in een gekkenhuis van gespring op het podium. Later, tijdens 'These Colours Don’t Run', verschijnt Stephen Harrison van House of Protection opnieuw om een rol op gitaar te vervullen.

Dan wordt het energieke concert stilgelegd voor een belangrijke boodschap. Sam deelt, zichtbaar ontroerd, dat gitaarroadie en crewlid Myles Kent van Architects is overleden na een strijd tegen kanker. Myles was onderdeel van hun touringfamilie, en het nummer 'Everything Ends' wordt aan hem opgedragen. Ook zijn foto verschijnt tijdens 'Doomsday', het eerste nummer dat de band uitbracht na het overlijden van oud-gitarist Tom Searle in 2016, eveneens aan kanker. De band geeft aan het zwaar te hebben en Sam is duidelijk aangedaan, maar deelt dat ze veel steun voelen van de energie van het publiek. De zaal hoort dit en antwoordt met een gigantische moshpit en wall of death tijdens 'Blackhole'. Een verbindend moment tussen band en publiek: precies waar livemuziek om draait.

Na een korte pauze is het tijd voor de encore. De lampen worden rood, en wie de band een beetje volgt weet wat er komt: 'Seeing Red'. Waar dit nummer tijdens de vorige tour nog als opener fungeerde, is het nu een van de afsluiters en dat werkt verrassend goed. Maar de échte afsluiter is het Architects-anthem: 'Animals'. Met zijn perfect chuggende riff die als een stoomtrein door het nummer dendert en lyrics die gemaakt lijken om meegeschreeuwd te worden, is dit de ideale song voor de steeds grotere venues waar Architects tegenwoordig speelt. Gooi daar een goede drop en breakdown in het midden doorheen, en je hebt een prachtige afsluiter van een emotioneel beladen maar muzikaal fenomenale avond.

Architects heeft vanavond bewezen dat ze zelfs in de zwaarste tijden een krachtige show kunnen neerzetten – niet ondanks, maar mede dankzij de verbinding met hun publiek.