Yungblud - 04/10 - AFAS Live

Yungblud - 04/10 - AFAS Live

Yungblud trapt het Europese gedeelte van diens Idols-tour af in AFAS Amsterdam. Dat de succes rijzende is, blijkt onder meer uit het aantal gezochte tickets op Ticketswap: dit zijn er net zoveel als de gehele capaciteit van de AFAS. En zelfs als het publiek in de rij nog een forse regenbui van storm Amy cadeau krijgt, drukt dat de voorpret absoluut niet. Uitgelaten rennen zij de AFAS binnen om hun idool live te zien spelen.

Dat muziek generaties verbindt, is duidelijk te zien uit de samenstelling van het publiek. Van voren stroomt een penetrante puberzweet je neusvleugels in, terwijl ondertussen een doorleefde shag-stem achter in je nek spettert. Dat is ook niet gek, want in de teksten en op sociale media is Yungblud er voor iedereen. Sterker nog, met een beetje fantasie zou je diens muziek kunnen omschrijven als een ode aan het buitenbeentje. Mede daardoor is de 28-jarige rockster voor veel fans een soort halfgod, eindelijk iemand die hen écht begrijpt.

Tijdens het eerste nummer 'Hello Heaven, Hello' begint de zanger klein en integer, maar zodra de themawisseling het nummer harder maakt, komt hen los. Als een Duracell konijn aan de Red Bull, snolleboliseert zij het podium over (van links naar rechts). Yungblud is een rasentertainer in hart en nieren. Diens afgetrainde torso - de tijgerprint tanktop blijft niet lang aan - deinst mee op de opgepompte muziek.

De wat rustigere fans die denken weg te komen met veilige zitplaatsen achterin, worden tijdens het het nummer 'Lovesick Lullaby' vriendelijk verzocht op te staan en mee te springen. Dit doen ze gehoorzaam, want niemand kan de charmes van dit sekssymbool weerstaan. Hoewel de Johan Cruijff ArenA zich een paar meter verder bevindt, is hier sprake van stadionrock in de Afas.

Ondertussen heeft een handvol fans al de hele show bordjes omhoog met de vraag om het nummer 'fleabag' mee te mogen spelen. Een vastigheid in het Amerikaanse deel van zijn tour. Yungblud benadrukt dat je het wel echt moet kunnen, waarna hen met diens kenmerkende accent "I hate foooking liars" erachteraan gooit. Uiteindelijk is ene Eileen de gelukkige, maar de artiest zelf de pechvogel. Wat niet helpt is dat het publiek haar trakteert op boegeroep nadat blijkt dat ze uit Duitsland komt. Yungblud komt terecht voor haar op, maar dat vertrouwen betaalt zij helaas niet terug met strak gitaarspel.

De Black Sabbath cover van 'Changes' - ter ere van hun recent overleden held en boezemvriend Ozzy Osbourne - gaat door merg en been. Door alle drukte vergeet je haast wat een dijk van een stem hen heeft en dit is een goed moment om daar bij stil te staan. Dat een eerdere opname hiervan ontploft is op het internet, mag dan ook geen verrassing heten.

Al met al zet Yungblud een strakke en energieke show neer. Alleen fans die er zijn voor de oudere muziek, komen er een beetje bekaaid vanaf. Hun twee meest beluisterde nummers 'Parents' en 'I Think I’m OKAY' worden Nirvana-esk overgeslagen. De poppunkfase lijkt definitief te zijn verstoten door klassieke 80’s-rock. Ergens is dat jammer, want de nummers die nog wat DNA hebben van deze fase, doen het deze avond erg goed.

Tijdens de show verkondigt Yungblud trots dat alle tickets binnen een minuut waren uitverkocht. Hen belooft volgend jaar terug te keren, maar… "Maybe Ziggo?". Wij denken dat deze artiest wel klaar is om daar te bewijzen dat hen écht tot de elite van de huidige generatie behoort.