(Album - Pias)

Volgens de BBC is Beardyman op dit moment de beste beatboxer van Engeland. Door middel van goede ‘loop’-technieken en dure apparaten kan de beatboxer ongelofelijke live shows neerzetten. In Engeland bezorgde het de beste man al optredens op grote festivals als Isle of Wight en Reading. Ook in Nederland stond de beatboxer reeds op Lowlands en onlangs nog op Motel Mozaïque.

Zijn debuutalbum I Done A Album begint met een kind dat luidkeels om zijn mamma roept, gevolgd door enkele knap gemaakte geluiden. Deze eerste minuut is echter tekenend voor het hele album. Onbegrijpelijke intermezzo’s, zoals een stuk uit een BBC show over mensen die nooit wat bereikt hebben in hun leven, worden opgevolgd door, waarschijnlijk ontzettend knappe beatbox trucs. Helaas wordt het nergens duidelijk waar technologie gebruikt wordt en waar Beardyman zijn nummers volledig op eigen kracht opneemt. Daarnaast zal het live ongelooflijk knap zijn om te zien, op plaat boeien de malle geluiden nauwelijks.

Desondanks zijn er geregeld flarden sterke stukken tussen deze twee uitersten te horen. In ‘Twist Your Ankal’ zet de beatboxer een heerlijk stukje afrobeat neer. De MC heeft een ritme met kikkergeluid en vult dit op met een voor afrobeat standaard vraag- en antwoordspel tussen hem en een koortje. Ook op ‘Oh!’ duikt er na een paar seconden een pareltje op. Samen met de eveneens Engelse hiphopgroep Foreign Beggars ontrold de productie zich tot een heerlijk grime nummer. Beardyman zet een rauwe beat neer, de rappers van Foreign Beggars leven zich helemaal uit op het ritme. Verderop doet de beatboxer op ‘Smell The Vibe’ nog heel erg denken aan de oldskool hiphop van de Jungle Brothers.

Met I Done A Album laat Beardyman duidelijk horen waarom hij bij de top van de hedendaagse beatbox hoort. Zijn arrangementen zijn verrassend, hier en daar durft hij te flirten met aparte stijlen als afrobeat en de meest verrassende geluiden komen zijn mond uit. Dat maakt het debuutalbum echter niet aangenaam om naar te luisteren. Het ontbreekt de plaat aan een rode lijn. Daarnaast blijft de gehele zeventig minuten de vraag hangen waar de beatboxer nu de grens trekt tussen eigen spel, looptrucs en extern toegevoegde effecten.

30/04/2011 - Karst Jaarsma