Alison Moyet - 07/04 - Paradiso

Alison Moyet in Paradiso 7 april 2025

Toen ik met de fotograaf aankwam bij Paradiso ruim twee uur voor de start van het concert stond er al een kleine rij die binnen niks de hoek van het gebouw omging.
Veelal mensen van begin 60 die zin hadden in een ‘trip down memory lane’.
Eenmaal binnen had onze fotograaf moeite een goede plek te bemachtigen. Een aantal diehard fans uit Schotland gingen precies op de plaats staan waar zij graag had willen staan maar dat heeft de kwaliteit van de foto’s totaal niet beïnvloed.

Alison en haar twee muzikanten begonnen rond half negen met het rustige ‘Fire’. Het publiek was, in tegenstelling tot wat ik gewend ben, gelijk rustig en deinde mee.
Ze bracht aan het begin ook een tweetal nieuwe nummers ten gehore (‘Such Small Ale’ en ‘Impervious me’) waarvan ‘Impervious Me’ tekstueel echt binnenkwam. Het belang van dat doen wat jij belangrijk vindt en geluk vinden in de kleine dingen. Ze sprak het publiek aan op het belang van goede levenservaringen wat op goedkeuring van het publiek kon rekenen.
Rustige liedjes afgewisseld met een beat was een goede keus. Het maakte de set totaal niet saai en hield het publiek vast. ook de minder bekende nummers werden meegezongen door een aantal diehard fans.

Bij ‘Only You’ kwam er een gejuich op. Je merkte dat het jeugdsentiment bij velen naar boven kwam en dat was heerlijk om te aanschouwen. Alison Moyet is vooral bekend van Yazoo, waar ze samen met Vince Clark in de jaren ’80 hits zoals ‘Nobody’s Diary ‘ en ‘Don’t Go’ ten gehore bracht. Later had ze in haar solo carrière ook een aantal hits. Deze tour was in ere van haar nieuw uitgekomen album ‘Key’, als viering vandaar ruim 42 jarige carrière, met een aantal nieuwe nummers en oudere nummers in een nieuw jasje gehesen die volledig in de huidige tijd passen. Ze gaf aan het begin al aan niet als levende jukebox te willen fungeren en daarom er ook wat minder bekende nummers op het repertoire stonden.

‘It won’t be long’ en ‘Filigree’ werden akoestisch ten gehore gebracht in een doodstille zaal. ‘Filigree’ was al opnieuw te vinden op het nieuwe album met een ingetogen begin, maar daar kwam halverwege meer tempo in, nu was het nummer volledig uitgekleed tot de botten. Kippenvel.
‘Is this Love’ werd door Alison in een nieuw jasje gestoken waardoor het meer ingetogen klonk. Toen merkte ik dat haar stem nog steeds steengoed is en de afgelopen jaren niets heeft ingeboet. Haar muzikanten en de old skool belichting maakten het echt af. Alles zat gewoon goed in elkaar. Het enige wat mij een beetje stoorde was de bass die soms te hard stond afgesteld waardoor ik Alison soms minder kon verstaan maar daar moet ik niet te lang bij stil blijven staan.

Bij de encore kreeg ik het idee dat Alison zelf ook los kon gaan. Het Yazoo nummer ‘Situation’ maakte haar heupen los waardoor de zaal ook meeging. Vervolgens kwam ‘Love Resurrection’ aan de beurt. Maar het klapstuk van de avond was toch echt ‘Don’t Go’! Deze Yazoo song is en blijft een te gek nummer. De zaal ging plat en Alison ging hier helemaal in mee. Paradiso was de perfecte plek voor dit concert.
Iedereen, inclusief onze fotograaf en ikzelf, gingen met een heerlijk nostalgisch en warm gevoel naar huis.